Główny > Skleroza

Otwiera oczy po śpiączce

Ścieżki zapewniające ruch gałek ocznych w pniu mózgu zlokalizowane są w sąsiedztwie wstępującego siatkowatego układu aktywującego (tworzenie siatkowate części paramedycznych mostu), co determinuje znaczenie zaburzeń ruchu gałek ocznych w ocenie stanu otępienia i śpiączki.
Asymetrię ruchów gałek ocznych częściej obserwuje się w śpiączce spowodowanej uszkodzeniem strukturalnym niż w metabolicznym.

W przypadku braku uszkodzenia tułowia oczy są zamknięte, obserwuje się lekko rozbieżny zez, gałki oczne wykonują powolne ruchy pływające z boku na bok (wędrujące ruchy oczu).
Wędrujące ruchy oczu wskazują, że śpiączka jest wynikiem uszkodzenia półkul mózgowych.

Jeśli przy poważnych zaburzeniach okoruchowych reakcje źrenic na światło są zachowane, śpiączka jest metaboliczna i najprawdopodobniej jest wynikiem zatrucia benzodiazepinami, barbituranami lub alkoholem.
Zbieg zbieżny wskazuje na możliwe uszkodzenie półkuli o tej samej nazwie lub przeciwległych części tułowia jako przyczynę śpiączki.

W przypadku braku spontanicznych ruchów gałek ocznych, ich ruchy można badać za pomocą odruchu wzrokowo-głowowego (badanie oczu lalek) i odruchu oczno-żuchwowego (próba kaloryczna).

Odruch okulocefaliczny bada się, obracając głowę pacjenta z boku na bok. Jeśli pień mózgu nie jest dotknięty, następuje przyjazny ruch oczu w przeciwnym kierunku. Odruch oczno-piszczelowy bada się przy braku uszkodzenia błony bębenkowej z głową pacjenta uniesioną nad łóżko pod kątem 30 stopni. Od 50 do 200 ml zimnej wody wlewa się do zewnętrznego przewodu słuchowego; po 5 minutach próbka jest pobierana z przeciwnej strony.

Zwykle oczopląs rozwija się z kierunkiem swojej szybkiej fazy w kierunku przeciwnym do miejsca pobudzenia. Brak oczopląsu w badaniu odruchu oczno-żuchwowego obserwuje się w śpiączce o dowolnej etiologii. W konsekwencji obecność oczopląsu wskazuje na zachowanie świadomości. (III) Połączone toniczne skierowanie oczu w stronę miejsca stymulacji wskazuje na brak uszkodzeń tułowia i oznacza, że ​​śpiączka jest spowodowana uszkodzeniem półkuli mózgowej.

Naruszenie połączonej rotacji oczu lub brak odruchu wskazuje na uszkodzenie tułowia. Połączone odwrócenie oczu w jedną stronę, będące wynikiem uszkodzenia nadnamiotowego, można łatwo przezwyciężyć, badając odruch oczno-podniebienny. W przeciwieństwie do tego, w badaniu tego odruchu nie można przezwyciężyć połączonego odwrócenia oczu w jedną stronę z powodu uszkodzenia subtent. (vi) W przypadku ogniska półkulistego następuje połączony zwrot oczu „w kierunku ogniska” (oczy będą „patrzeć na ognisko”). Jeśli pień mózgu jest uszkodzony, oczy „odwracają wzrok od ogniska”. (vii) Następujące leki blokują odruch oczno-żuchwowy: leki ototoksyczne, takie jak gentamycyna; leki hamujące funkcję analizatora przedsionkowego, na przykład barbiturany i inne środki uspokajające; fenytoina i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne; leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, takie jak sukcynylocholina. Odruch oczno-żuchwowy jest również osłabiony, jeśli pacjent ma współistniejącą chorobę analizatora przedsionkowego. (viii) Zaburzenie pionowego ruchu gałek ocznych wskazuje na zajęcie pnia mózgu.

Ruchy wahadłowe gałek ocznych to szybkie ruchy oczu w dół, po których następuje powolny powrót do ich pierwotnej pozycji. Ruchy wahadłowe oczu są zwykle związane z brakiem poziomych ruchów oczu i wskazują na rozległe uszkodzenie strukturalne mostu. t Odruch rogówkowy
Odruch rogówkowy zwykle utrzymuje się do momentu bardzo głębokiej śpiączki.

W przypadku obustronnej utraty odruchów rogówkowych u pacjenta w płytkiej śpiączce, możliwe jest, że śpiączka może mieć charakter lekarski lub wcześniejsze podanie znieczulenia miejscowego do obu oczu..

Przy jednostronnym naruszeniu odruchu rogówkowego można przyjąć zmniejszenie czułości po stronie braku odruchu (i odpowiedniego ogniska).

Jednostronne osłabienie odruchu rogówki wskazuje na uszkodzenie strukturalne, ale nie rozróżnia uszkodzenia półkuli od uszkodzenia pnia mózgu..

Życie po śpiączce

Polski kolejarz Jan Grzebski obudził się po 19-letniej śpiączce i dowiedział się, że ma teraz 11 wnuków. Amerykanin Terry Wallace zapadł w śpiączkę w ostatnim stuleciu, opamiętał się i nie poznał swojej rodziny. Strażak Don Herbert wyszedł z 10-letniej śpiączki, ale rok później zmarł na zapalenie płuc. Ludzie, którzy wyszli ze śpiączki, opowiadali „Snobowi”, jak się czujesz między życiem a śmiercią oraz ich bliskich - o tym, jak żyć, jeśli uszkodzenie mózgu jest nieodwracalne

16 listopada 2017 12:05

„Nie rozumiem, gdzie jestem i dlaczego się nie obudziłem”

Oksana, 29 lat, Chabarowsk:

Miałem 16 lat. Świętowaliśmy Nowy Rok i nagle pomyślałem: „Wkrótce zniknę!” Powiedziałem o tym mojemu przyjacielowi i zaśmiałem się. Przez następny miesiąc żyłem z poczuciem pustki, jak człowiek bez przyszłości, a 6 lutego uderzyła mnie ciężarówka.

Dalej - niekończący się czarny całun. Nie rozumiałem, gdzie jestem i dlaczego się nie budzę, a jeśli umarłem, dlaczego wciąż myślę? Byłem w śpiączce przez dwa i pół tygodnia. Potem zaczęła stopniowo odzyskiwać zmysły. Po wyjściu ze śpiączki przez pewien czas jesteś w stanie półświadomości. Czasami były wizje: oddział, próbuję zjeść owsiankę z dyni, obok mężczyzny w zielonej szacie i okularach, ojciec i matka.

Na początku marca otworzyłem oczy i zdałem sobie sprawę, że jestem w szpitalu. Na stoliku nocnym obok łóżka leżała róża i kartka pocztowa od krewnych na 8 marca - to takie dziwne, to był dopiero luty. Mama powiedziała, że ​​miesiąc temu potrącił mnie samochód, ale nie wierzyłem jej i nie wierzyłem, że to jest rzeczywistość, przez jakiś kolejny rok.

Zapomniałem o połowie życia, znowu nauczyłem się mówić i chodzić, nie mogłem trzymać w rękach długopisu. Pamięć wróciła po roku, ale pełne wyzdrowienie zajęło dziesięć lat. Przyjaciele odwrócili się ode mnie: w wieku 15-18 lat nie chcieli siedzieć przy moim łóżku. To było bardzo obraźliwe, był jakiś rodzaj agresji wobec świata. Nie rozumiałem, jak dalej żyć. Jednocześnie udało mi się zdać szkołę na czas, nie tracąc roku - dzięki nauczycielom! Przyjęty na Uniwersytet.

Trzy lata po wypadku zacząłem mieć rano silne zawroty głowy i nudności. Przestraszyłem się i poszedłem na badanie do neurochirurgii. Nic nie znaleźli. Ale na oddziale widziałem ludzi, którzy byli znacznie gorzej ode mnie. I zdałem sobie sprawę, że nie mam prawa narzekać na życie, bo chodzę stopami, myślę głową. Już dobrze. Pracuję i tylko niewielka słabość prawej ręki i wada wymowy z powodu tracheotomii przypomina wypadek.

„Po siedmiu miesiącach otworzyłem oczy. Pierwsza myśl: „Piłem wczoraj, czy co?”

Witalij, 27 lat, Taszkent:

Trzy lata temu poznałem dziewczynę. Cały dzień rozmawialiśmy telefonicznie, a wieczorem postanowiliśmy spotkać się z firmą. Wypiłem butelkę lub dwa piwa, więc zwilżyłem usta i byłem całkowicie trzeźwy. Potem wracałem do domu. Pomyślałem, że to niedaleko, może wysiąść z samochodu i złapać taksówkę? Wcześniej przez trzy noce z rzędu śniło mi się, że zginęłam w wypadku. Obudziłem się zlany zimnym potem i cieszyłem się, że żyję. Tego wieczoru nadal siedziałem za kierownicą, a ze mną - jeszcze dwie dziewczyny.

Wypadek był straszny: cios w czoło. Dziewczyna, która siedziała z przodu, wyfrunęła przez szybę na drogę. Przeżyła, ale pozostała niepełnosprawna: złamała nogi. Jest jedyną, która nie straciła przytomności, wszystko widziała i pamięta. Zapadłem w śpiączkę na siedem i pół miesiąca. Lekarze nie wierzyli, że przeżyję.

Leżąc w śpiączce dużo śniłem. Musieliśmy spać z kilkoma ludźmi na ziemi do rana, a potem gdzieś iść.

Po czterech miesiącach w szpitalu rodzice zabrali mnie do domu. Sami tego nie jedliśmy - wszystko jest dla mnie. Cukrzyca skomplikowała sytuację: w szpitalu schudłam do 40 kilogramów, skórę i kości. W domu zaczęli mnie karmić. Dzięki mojemu ukochanemu bratu: rzucił szkołę, imprezował, czytał o kim, udzielał wskazówek rodzicom, wszystko było pod jego ścisłą kontrolą. Kiedy siedem i pół miesiąca później otworzyłem oczy, nic nie rozumiałem: leżałem nagi, poruszając się z trudem. Pomyślałem: „Piłem wczoraj, czy co?”

Nie poznałam matki przez dwa tygodnie. Żałował, że przeżył i chciał wrócić: w śpiączce było dobrze

Na początku żałowałem, że przeżyłem i chciałem wrócić. W śpiączce było dobrze, ale tutaj są tylko problemy. Powiedzieli mi, że rozbiłem się w wypadku, zarzucili mi: „Dlaczego piłem? Oto twój alkohol do tego, co doprowadziło! " Wykończyło mnie, myślałem nawet o samobójstwie. Wystąpiły problemy z pamięcią. Nie poznałam matki przez dwa tygodnie. Pamięć powoli wróciła dopiero po dwóch latach. Zacząłem życie od zera, rozwinąłem każdy mięsień. Były problemy ze słuchem: w moich uszach była wojna - strzelanina, wybuchy. Możesz oszaleć. Widziałem źle: obraz się mnożył. Na przykład wiedziałem, że mamy jeden żyrandol w holu, ale widziałem ich miliard. Rok później było trochę lepiej: patrzę na osobę oddaloną od mnie o metr, zamykam jedno oko i widzę jedno, a jeśli oczy są otwarte, obraz podwaja się. Jeśli ktoś pójdzie dalej, to znowu miliard. Nie mogłem trzymać głowy dłużej niż pięć minut - szyja była zmęczona. Znowu nauczyłem się chodzić. Nigdy nie dawałem sobie odpustów.

Wszystko to zmieniło moje życie: teraz nie jestem zainteresowany imprezami, chcę mieć rodzinę i dzieci. Stałem się mądrzejszy i bardziej czytelny. Przez półtora roku spałem od dwóch do czterech godzin dziennie, czytałem wszystko: nie było słuchu, ani rozmowy, ani oglądania telewizji - uratował mnie tylko telefon. Dowiedziałem się, czym jest śpiączka i jakie są konsekwencje. Nigdy nie straciłem serca. Wiedziałem, że wstanę i udowodnię wszystkim i sobie, że dam radę. Zawsze byłem bardzo aktywny. Przed wypadkiem wszyscy mnie potrzebowali, a potem bach! - i stał się niepotrzebny. Ktoś „pogrzebany”, ktoś myślał, że zostanę kaleką do końca życia, ale to tylko dodało mi sił: chciałem wstać i udowodnić, że żyję. Od wypadku minęły trzy lata. Jestem zły, ale chodzę, źle widzę, źle słyszę, nie rozumiem wszystkich słów. Ale ciągle nad sobą pracuję, ciągle ćwiczę. Gdzie iść?

„Po śpiączce postanowiłem zacząć życie od nowa i rozwiodłem się z żoną”.

Siergiej, 33 lata, Magnitogorsk:

W wieku 23 lat, po nieudanej operacji trzustki, zacząłem dostawać zatrucia krwi. Lekarze wprowadzili mnie w sztuczną śpiączkę, trzymali na urządzeniach podtrzymujących życie. Więc leżałem tam przez miesiąc. Cokolwiek śniło, a ostatnim razem przed przebudzeniem toczyłem babcię na wózku inwalidzkim po ciemnym i wilgotnym korytarzu. W pobliżu szli ludzie. Nagle babcia odwróciła się i powiedziała, że ​​jest za wcześnie, żebym z nimi była, machnęła ręką - i obudziłem się. Potem kolejny miesiąc leżałem na oddziale intensywnej terapii. Po przeniesieniu na oddział ogólny nauczyłem się chodzić przez trzy dni.

Wypisano mnie ze szpitala z martwicą trzustki. Dali trzecią grupę niepełnosprawności. Spędziłem sześć miesięcy na zwolnieniu lekarskim, potem poszedłem do pracy: z zawodu jestem elektrykiem sprzętu hutniczego. Przed szpitalem pracowałem w gorącym warsztacie, ale potem przeniosłem się do innego. Niepełnosprawność została wkrótce usunięta.

Po śpiączce przemyślałem swoje życie, zdałem sobie sprawę, że mieszkam z niewłaściwą osobą. Żona odwiedziła mnie w szpitalu, ale nagle poczułem do niej odrazę. Nie potrafię wyjaśnić, dlaczego. Mamy tylko jedno życie, więc opuściłem szpital i z własnej woli rozwiodłem się z żoną. Teraz żonaty z kimś innym i szczęśliwy z nią.

„Mam żelazną połowę twarzy”

Pavel, 33 lata, St.Petersburg:

Od młodości zajmuję się narciarstwem alpejskim, małym trójbojem siłowym i szkoleniem dzieci. Potem na kilka lat porzucił sport, pracował w sprzedaży, robił z czym diabła. Żyłem jeden dzień, próbowałem się odnaleźć.

W 2011 roku spadłem z tarasu widokowego w Tallinie z wysokości czwartego piętra. Następnie spędził osiem dni w śpiączce na aparacie do sztucznego podtrzymywania życia..

Kiedy byłem w śpiączce, marzyłem o kilku facetach, którzy powiedzieli, że na ziemi nie robię tego, co muszę. Powiedzieli: poszukaj nowego ciała i zacznij wszystko od nowa. Ale powiedziałem, że chcę wrócić do starego. Do mojego życia, do mojej rodziny i przyjaciół. „Cóż, spróbuj” - powiedzieli. I wróciłem.

Za pierwszym razem po przebudzeniu nie rozumiałem, co się ze mną dzieje, a świat wokół mnie wydawał się nierealny. Wtedy zacząłem być świadomy siebie i swojego ciała. Absolutnie nie do opisania wrażenia, gdy zdasz sobie sprawę, że żyjesz! Lekarze zapytali, co bym teraz zrobił, a ja odpowiedziałem: „Trenuj dzieci”.

Główny cios podczas upadku spadł na lewą stronę głowy, przeszedłem kilka operacji, aby przywrócić czaszkę, kości twarzy: połowa twarzy jest żelazna: w czaszkę wszyto metalowe płytki. Moja twarz została dosłownie zebrana ze zdjęcia. Teraz wyglądam prawie jak dawniej.

Lewa strona ciała została sparaliżowana. Rehabilitacja nie była łatwa i bardzo bolesna, ale gdybym siedział i był smutny, nic dobrego z tego nie wyszłoby. Moja rodzina i przyjaciele naprawdę mnie wspierali. A moje zdrowie jest dobre. Byłem zaangażowany w terapię ruchową, wykonywałem ćwiczenia przywracające pamięć i wzrok, całkowicie odizolowałem się od wszystkiego, co szkodliwe i przestrzegałem codziennego schematu. A rok później wrócił do pracy, zorganizował własny klub sportowy w Petersburgu: latem uczę dzieci i dorosłych jeździć na rolkach, zimą - jeździć na nartach.

„Wyrwałem się i potrząsnąłem synem:„ Powiedz coś! ” I spojrzał i milczał ”

Alena, 37 lat, Naberezhnye Chelny:

We wrześniu 2011 roku mój syn i ja mieliśmy wypadek. Jechałem, straciłem kontrolę, wjechałem na nadjeżdżający pas. Syn uderzył głową w słupek między siedzeniami i doznał otwartego urazu głowy. Moje ręce i nogi były złamane. Siedziała oszołomiona, w pierwszych minutach była pewna, że ​​z synem wszystko w porządku. Zabrano nas do Aznakaevo - małego miasteczka, w którym nie ma neurochirurga. Na szczęście był to dzień wolny. Lekarze powiedzieli, że moje dziecko doznało obrażeń nie dających się pogodzić z życiem. Leżał tam przez 24 godziny ze złamaną głową. Modliłem się jak szalony. Następnie przyjechali lekarze ze szpitala republikańskiego i wykonali kraniotomię. Cztery dni później zabrano go do Kazania.

Syn leżał przez około miesiąc w śpiączce. Potem zaczął się budzić po cichu i wchodził w fazę śpiączki na jawie: to znaczy spał i budził się, ale patrzył na jeden punkt i nie reagował w żaden sposób na świat zewnętrzny - i tak przez trzy miesiące.

Wypisano nas do domu. Lekarze nie dawali żadnych przewidywań, mówili, że dziecko może pozostać w tym stanie do końca życia. Mój mąż i ja przeczytaliśmy wiele książek o uszkodzeniach mózgu, każdego dnia robiliśmy masaż mojemu synowi, robiliśmy z nim terapię ruchową, generalnie nie zostawialiśmy go samego. Początkowo leżał w pieluchach, nie mógł utrzymać głowy, a przez kolejne półtora roku nie mówił. Czasami wyrywałem się i potrząsałem nim histerycznie: „Powiedz coś!” Patrzy na mnie i milczy.

Mieszkała w jakimś półśnie, nie chciała się obudzić, żeby tego wszystkiego nie widzieć. Miałem zdrowego, przystojnego syna, doskonale się uczył, uprawiał sport. A po wypadku strasznie było na niego patrzeć. Kiedyś prawie doszło do samobójstwa. Potem poszedłem do psychiatry na leczenie i wiara w najlepszych wróciła. Zebraliśmy pieniądze na rehabilitację za granicą, pomogli bardzo przyjaciele, a syn zaczął dochodzić do siebie. Ale kilka lat temu wystąpiła u niego ciężka epilepsja: napady padaczkowe kilka razy dziennie. Próbowaliśmy wielu rzeczy. W końcu lekarz znalazł tabletki, które działały. Ataki zdarzają się teraz raz w tygodniu, ale epilepsja opóźnia postęp rehabilitacji.

Teraz mój syn ma 15 lat. Po sparaliżowaniu prawej strony ciała, idzie krzywo. Prawa ręka i palce nie działają. Mówi i rozumie na co dzień: „tak”, „nie”, „chcę iść do toalety”, „chcę batonika czekoladowego”. Mowa jest bardzo słaba, ale lekarze nazywają to cudem. Teraz uczy się w domu z nauczycielem ze szkoły specjalnej. Wcześniej syn był znakomitym uczniem, teraz rozwiązuje przykłady na poziomie 1 + 2. Potrafi przepisać litery i słowa z książki, ale jeśli powiesz „napisz słowo”, nie będzie w stanie. Mój syn już nigdy nie będzie taki sam, ale mimo to jestem wdzięczna Bogu i lekarzom za to, że żyje.

6 przerażająco prawdziwych faktów na temat śpiączki Wygląda zupełnie inaczej niż na filmach.

Chłopaki, włożyliśmy nasze serce i duszę w Bright Side. Dziękuję za to,
że odkrywasz to piękno. Dzięki za inspirację i gęsią skórkę.
Dołącz do nas na Facebooku i VKontakte

Śpiączka to jedna z najbardziej tajemniczych chorób mózgu. Nawet lekarze nie mogą z całą pewnością powiedzieć, co dokładnie dzieje się z pacjentem, który się w nim znajduje. W kulturze masowej powielane są tylko najbardziej nietypowe przypadki, np. Kiedy ludzie po odzyskaniu przytomności mówili prawie nieznanym językiem obcym. Ale w samej Europie w śpiączkę zapada około 230 tysięcy osób rocznie, a dla lekarzy większość tych przypadków to rutynowa walka o życie i przywrócenie mózgu pacjenta..

W Bright Side postanowiliśmy dowiedzieć się więcej o tym, jak lekarze wyprowadzają pacjentów ze śpiączki, co wie o tym współczesna nauka i jakie technologie pojawią się, aby przystosować ludzi po śpiączce w najbliższej przyszłości..

1. Co to jest śpiączka?

Śpiączka to w rzeczywistości utrata przytomności, a także naruszenie funkcjonowania narządów wewnętrznych: spowolnienie tętna, pogorszenie oddychania, utrata odruchów. Stan ten zagraża życiu i może prowadzić do śmierci. Jednak śpiączka nie trwa długo - jeśli dana osoba pozostaje żywa, albo opamiętuje się, albo przechodzi w stan wegetatywny. Ludzie mylnie nazywają to „przedłużającą się śpiączką”, a specjaliści nazywają to „szarą strefą”, gdy osoba wydaje się wisieć między życiem a śmiercią.

W stanie wegetatywnym parametry fizjologiczne pacjentów wracają do normy. Ludzie mogą zasnąć i obudzić się, otworzyć oczy, czasem płyną łzy lub poruszają się kończyny, ale świadomość jest praktycznie lub całkowicie nieobecna. I tak człowiek może żyć latami, czasem nawet dziesięcioleciami.

2. Czy można określić głębokość śpiączki?

Tak, w latach 70-tych naukowcy i lekarze opracowali specjalną skalę do oceny głębokości śpiączki. Kryteria to obecność lub brak reakcji motorycznych, funkcji mowy i jakości pracy wszystkich układów ciała. 3 punkty przyznawane są pacjentom, którzy w żaden sposób nie reagują na bodźce zewnętrzne i nie wykazują oznak życia. 15 - normalny stan zdrowej osoby.

Jednak z czasem okazało się, że ta skala nie zawsze jest skuteczna. W latach 90-tych po raz pierwszy lekarze mogli porozmawiać z osobą uwięzioną w ich ciałach. Po zapaleniu mózgu pacjentka zapadła w śpiączkę - według zewnętrznych objawów otrzymała 3-5 punktów. Jednak opamiętawszy się kobieta powiedziała, że ​​rozumie wszystko, co się dzieje, słyszy rozmowy lekarzy i pamięta, kim jest. Ale nie mogłem ci o tym powiedzieć.

3. Jak lekarze ustalają, że pacjent odzyskał przytomność?

Tylko w filmach człowiek bierze głęboki oddech i nagle budzi się ze śpiączki. W życiu niestety proces ten trwa zwykle znacznie dłużej. Nawet lekarze dość często się mylą i nie widzą przywracania pamięci pacjenta i innych funkcji mózgu, więc może to być niezauważalna poprawa.

Lekarze określają obecność świadomości u pacjenta za pomocą specjalnych testów i urządzeń, w szczególności obrazowania metodą rezonansu magnetycznego. Dzięki niemu możesz zobaczyć, czy części ludzkiego mózgu reagują na bodźce i jak bardzo ta reakcja im odpowiada. Mówiąc najprościej, aby zrozumieć, czy dana osoba odbiera słowa, dźwięki i inne czynniki zewnętrzne, czy też jej mózg działa sam.

3. Czy można „rozmawiać” z osobą w śpiączce??

Pierwszą osobą z „szarej strefy”, z którą mogli porozmawiać, był Scott Rutley. Po wypadku zapadł w śpiączkę. Po prawie 10 latach krewni zauważyli, że jego stan się zmienia. Następnie lekarze przeprowadzili pierwszy eksperyment: zadawali Scottowi pytania i zapisywali odpowiedzi za pomocą tomografii.

Najpierw trzeba było sprawdzić, czy mężczyzna rozumie mowę: proszono go, by na zmianę wyobrażał sobie, że gra w tenisa, a potem spaceruje po swoim mieszkaniu. W obu przypadkach aktywowane były odpowiednie części mózgu, na przykład kora przedruchowa. Więc lekarze zobaczyli, że Scott ich zrozumiał. Następnie zadawali mu pytania wymagające jednoznacznej odpowiedzi. Na przykład, jeśli go to boli lub jeśli chce zmienić kanał. A jeśli chciał się zgodzić, pomyślał o grze w tenisa.

W tej chwili budowanie komunikacji z osobami w śpiączce jest jednym z głównych zadań lekarzy. 30-40% pacjentów jest częściowo lub całkowicie przytomnych, chociaż nie jest to zauważalne „z zewnątrz”.

4. Czy istnieje określony czas na wyjście ze śpiączki??

12 miesięcy uważa się za termin, po którym praktycznie nie ma prawdopodobieństwa powrotu świadomości do osoby. Z drugiej strony, istnieje wiele obaleń temu. Eksperyment ze Scottem Rutleyem został przeprowadzony w 2012 roku i do tego czasu mężczyzna był w śpiączce przez 13 lat..

Inny pacjent spędził 15 lat w stanie wegetatywnym i przez te wszystkie lata wykazywał całkowity brak przytomności. Jednak wtedy lekarze i krewni zauważyli zmiany: jego twarz zaczęła się zmieniać, mężczyzna płakał i wkrótce mógł odwrócić głowę. Takie przypadki nie są zbyt częste, ale istnieją. Dlatego głównym zadaniem współczesnych lekarzy nie jest wyprowadzenie osoby ze śpiączki, ale powrót i poprawa jego świadomości..

5. Co to jest ułatwiona komunikacja?

U wielu pacjentów wraz z powrotem świadomości inne funkcje zaczynają wracać do zdrowia. Tak było z Rumem Houbenem. Po wypadku zapadł w śpiączkę i spędził ponad 20 lat w stanie wegetatywnym. W pewnym momencie obserwujący lekarz i bliscy zauważyli zmiany - tak powstała hipoteza, że ​​pacjentowi mogła wrócić świadomość. Przeprowadzone testy rzeczywiście zarejestrowały aktywność jego mózgu..

Wtedy jako pierwszy wypróbował metodę ułatwionej komunikacji. „Tłumacz” został przyprowadzony do pacjenta, który trzymał przed sobą listy. Mężczyzna z jej pomocą wskazał na niektóre z nich, a ona ułożyła słowa w zdania. „Krzyczałem, ale nikt mnie nie słyszał” - brzmiało pierwsze zdanie pacjenta. Historia spotkała się z szerokim odzewem, a po chwili mężczyzna udzielił nawet wywiadów prasie..

Jednak lekarze bardzo szybko zwątpili w tę metodę - gdy „tłumacza” nie było w pobliżu, głośno wołali listy i prosili o wskazanie ich stopami. A Houben nigdy tego nie zrobił. Najprawdopodobniej jego ruchy były odruchowe, nie miały znaczenia. Chociaż potwierdzono, że jest przytomny, ułatwiona komunikacja nie jest uważana za poważną metodę łączenia się z takimi pacjentami..

6. Jakie inne problemy mają lekarze, jeśli ich pacjenci są w śpiączce??

Im bardziej rozwija się medycyna, tym więcej pytań mają lekarze. Na przykład w przeszłości osoba była uważana za zmarłą, jeśli jej serce zatrzymało się. Teraz - jeśli mózg umrze. Jeśli pacjent długo nie odzyska przytomności, lekarz może zasugerować bliskim odłączenie go od urządzeń podtrzymujących życie. Jednak już wiemy, że świadomość może powrócić za 15 lat. Czy ktoś ma prawo decydować o takich pytaniach za pacjenta??

Z drugiej strony osoby w śpiączce nie mogą wyrazić zgody na ich rehabilitację. Zadaniem lekarzy jest przywrócenie ich do życia bez pytania, czy są gotowi spędzić resztę życia w stanie wegetatywnym. A nawet jeśli ktoś opamięta się, nikt nie ostrzega go o pogorszeniu jakości życia. Może nigdy nie być w stanie chodzić, mówić ani robić innych normalnych rzeczy. Wiedząc o tym, wielu pacjentów dobrowolnie odmówiłoby leczenia. Ale teraz te i podobne problemy są rozwiązywane przez krewnych i jest to jeden z głównych problemów etycznych, jeśli chodzi o pacjentów w śpiączce..

„Szara strefa”, śpiączka - we współczesnym świecie zjawiska te są przesadnie romantyczne. Dla lekarzy są one przedmiotem wielkich kontrowersji i wielkiej odpowiedzialności. Czy masz przyjaciół, którzy byli między życiem a śmiercią?

Podręczniki medyczne

Edukacyjna literatura medyczna, biblioteka online dla studentów uniwersytetów i lekarzy

Rozpoznanie kliniczne śpiączki

Salvatore Mangione, MD.

Ignoruj ​​śmierć do ostatniej chwili; ale kiedy zdasz sobie sprawę, że nie jest to już możliwe, napompuj się morfiną i zapadnij w śpiączkę.

Aldous Huxley „Time Must Stop”

TREŚĆ ROZDZIAŁU

  • Ocena stanu funkcjonalnego górnej części pnia mózgu
  • Wzór oddechowy
  • Reakcja na bodźce bólowe
  • Reakcje posturalne
  • Ocena stanu funkcjonalnego śródmózgowia
  • Odruch źreniczny
  • Aiizokoria
  • Ocena stanu funkcjonalnego mostu
  • Odruch wzrokowo-głowowy (objaw oka marionetki)
  • Odruch rogówkowy
  • Ocena stanu funkcjonalnego rdzenia przedłużonego
  • Diagnostyka bezdechu
  • Endogenna śpiączka toksyczna (śpiączka toksyczno-metaboliczna)
  • Rodzaje patologicznego oddychania i śpiączki
  • Wstawienie przednio-ogonowe

TRADYCYJNE KONCEPCJE

Diagnostyka śpiączki to jedna z najważniejszych gałęzi medycyny. Już podczas badania klinicznego możliwe jest ustalenie lokalizacji zmian i postawienie diagnozy. Dlatego znaki opisane w tym rozdziale są niezwykle ważne dla lekarzy..

1. Co to jest śpiączka?

Śpiączka (z greckiego koma - „głęboki sen”) to zaburzenie świadomości, charakteryzujące się niezdolnością ośrodkowego układu nerwowego do postrzegania, uogólniania i reagowania na bodźce zewnętrzne.

2. Oczy pacjenta w śpiączce są otwarte lub zamknięte?

Uważa się, że oczy pacjenta powinny być zamknięte, ponieważ śpiączka jest stanem przypominającym sen. Jednak nie zawsze tak jest. W niektórych postaciach śpiączki metabolicznej (na przykład w ostrej niewydolności wątroby lub mocznicy) lub w przewlekłej encefalopatii pourazowej, oczy pacjenta są otwarte i wędrują. Na przykład w późnym stadium encefalopatii niedotlenienia błądzący wzrok pacjenta może wywołać u krewnych złudzenie, że ukochana osoba odzyskała przytomność. W rzeczywistości pacjent jest w stanie „bezsennej śpiączki” (uporczywy stan wegetatywny).

3. Jakie procesy w ośrodkowym układzie nerwowym prowadzą do rozwoju śpiączki?

Z definicji śpiączka jest stanem rozlanej, obustronnej dysfunkcji kory mózgowej. Ta dysfunkcja może mieć charakter pierwotny lub wtórny do uszkodzenia pnia mózgu, zwłaszcza gdy dotyczy to formacji siatkowatej. Formacja siatkowata to sieć neuronów w pniu mózgu, która utrzymuje aktywność kory mózgowej. Analogicznie do komputera, śpiączka jest stanem, w którym albo procesor (kora mózgowa) nie działa, albo zasilanie jest wyłączone (tworzenie siatkowate). Jeśli zasilanie zostanie wyłączone (pień mózgu), komputer nie będzie działał, nawet jeśli procesor (kora) jest w pełni sprawny.

4. Gdzie jest formacja siatkowata?

Komórki formacji siatkowatej znajdują się w czterech odcinkach pnia mózgu.

5. Opisać schemat badania neurologicznego pacjenta w śpiączce.

Badanie neurologiczne pacjenta w śpiączce nie jest trudne. Rzeczywiście, ponieważ funkcja kory mózgowej jest upośledzona w śpiączce, badanie ma na celu ocenę stanu pnia mózgu. Odbywa się w kierunku doogonowym od poziomu do poziomu pnia mózgu. Jeśli wszystkie cztery odcinki pnia są funkcjonalnie i anatomicznie zachowane, to śpiączka jest korowa (spowodowana pierwotną dysfunkcją kory mózgowej). Wręcz przeciwnie, jeśli dotknięta jest jedna lub więcej części pnia, to mamy do czynienia ze śpiączką macierzystą (gdy funkcja kory jest zaburzona po raz drugi w wyniku bezpośredniego uszkodzenia pnia mózgu).

6. W jaki sposób przeprowadza się sekwencyjną ocenę funkcji pnia mózgu na różnych poziomach??

Stan każdej części pnia mózgu ocenia się za pomocą co najmniej jednego odruchu neurologicznego. Jeśli odruch okaże się patologiczny, uważa się, że występuje dysfunkcja lub uszkodzenie odpowiedniej części pnia mózgu. W ten sposób badania neurologiczne w śpiączce sprowadzają się do badania czterech odruchów, z których każdy odzwierciedla stan jednej z czterech części pnia mózgu.

7. Jak nazywa się pierwsza i najwyższa sekcja (poziom) pnia mózgu?

Najwyższą częścią pnia mózgu jest guzek nerwu wzrokowego (wzgórze).

8. Jaki odruch pozwala ocenić funkcję wzgórka wzrokowego?

To reakcja na bolesne bodźce. Wzgórze jest ośrodkiem jednoczącym wszystkie impulsy czuciowe (z wyjątkiem sygnałów proprioceptywnych, które są wysyłane do móżdżku). Dlatego, aby ocenić stan wzrokowego pagórka, należy spróbować wywołać u pacjenta bolesną reakcję (np. Ścisnąć łożysko jednego z palców).

9. Jakie są normalne i patologiczne reakcje pacjenta w śpiączce na bodźce bolesne?

Normalną reakcją u przytomnych pacjentów, a także u pacjentów sennych i zahamowanych jest odpychanie źródła bólu. W związku z tym, naciskając ołówkiem na łożysko paznokcia, normalną reakcją pacjenta będzie odsunięcie dłoni lekarza. Patologiczną reakcją jest przyjęcie postawy dekortacyjnej lub dekortacyjnej.

Postać: 20.1. Reakcje motoryczne na podrażnienie bólowe u pacjentów z ostrą dysfunkcją kory mózgowej. Zwykle bolesne podrażnienia z najwyższą starannością pojawiają się w okolicy górnej krawędzi oczodołu, łożyska paznokcia lub mostka, jak pokazano w górnej części rysunku. Poziomy uszkodzeń mózgu odpowiadające jednej lub drugiej odpowiedzi motorycznej pokazano schematycznie po lewej stronie. Szczegóły w tekście. (Dostęp za zgodą: Plum F., Posner J.B.: The Diagnosis of Stupor and Coma, 3rd ed. Philadelphia, F.A. Davis, 1980)

Odczyn złuszczania jest oznaką łagodnej dysfunkcji wzgórza. Polega na zginaniu kończyny górnej, prostowaniu i pronowaniu kończyn dolnych. Reakcja dekerebracji polega na rozciągnięciu i pronacji kończyn górnych i dolnych. Jest to oznaka poważnej dysfunkcji wzgórza. Bardzo łatwo jest odróżnić łuszczenie od dekortacji, jeśli pamiętasz, że podczas łuszczenia ręka wskazuje na serce (sog), a podczas dekortacji ręka jest skierowana w kierunku przeciwnym do serca. I wreszcie, jeśli funkcja wzrokowego pagórka jest całkowicie upośledzona, wówczas reakcja na ból jest całkowicie nieobecna lub polega na zgięciu kolan, co jest odbiciem prostego odruchu kręgosłupa (patrz ryc. 20.1).

10. Jak nazywa się drugi poziom pnia mózgu?

To się nazywa śródmózgowie.

11. Jaki odruch pozwala ocenić funkcję śródmózgowia?

Czynność śródmózgowia ocenia się na podstawie odruchu źrenicowego. Odruch jest wyzwalany, gdy do oka wpada światło. Występuje normalne zwężenie obu źrenic (zarówno po tej samej, jak i po drugiej stronie). Porażenie źrenicy (brak zwężenia pod wpływem światła) wskazuje na dysfunkcję struktur śródmózgowia ipsilateralnych. (Źrenice ze zmianami w śródmózgowiu są średniej wielkości lub lekko rozszerzone, nieruchome i nie reagują na światło). Źrenice z uszkodzeniem mostka są wąskie, ale zachowują reakcję na światło (aby to zauważyć, czasami trzeba skorzystać z lupy). Takie źrenice wskazują na uszkodzenie powłoki powłoki..

Precyzyjne źrenice są mocno zwężone, ale ich reakcja na światło zostaje zachowana. Tacy źrenice często występują w encefalopatii metabolicznej i mogą być związane z lekami. Wręcz przeciwnie, obustronne rozszerzenie źrenic występuje u pacjentów z zatruciem atropiną lub skopolaminą..

Postać: 20.2. Uczniowie pacjentów w śpiączce. (Dostęp za zgodą: Plum F., Posner J.B.: The Diagnosis of Stupor and Coma, 3rd ed. Philadelphia, F.A. Davis, 1980)

12. Co to jest anizocoria?

Anisocoria (z greckiego aniso - nierówny i kore - uczeń) to asymetria wielkości źrenic, która często jest wrodzona i występuje normalnie u pięciu procent populacji.

13. Jak odróżnić anizokorię wrodzoną od patologicznej?

W przypadku wrodzonej anizocorii źrenice mają różne rozmiary, ale reagują na światło.

14. Jaki jest trzeci poziom pnia mózgu?

To jest most Varoliev.

15. Jaki odruch odzwierciedla stan funkcjonalny mostu?

Odruch wzrokowo-głowowy (objaw oka marionetki).

16. Co to jest objaw oczu lalki?

Ten zagadkowy termin był używany w okresie rozkwitu diagnostyki fizycznej, kiedy bardzo popularne były lalki wiktoriańskie. Lepiej jest używać terminu odruch okulocefaliczny, ponieważ odzwierciedla anatomiczną podstawę łuku tego odruchu..

17. Opisz łuk odruchu okulocefalicznego.

  1. Odruch wywoływany jest mechanicznie (poprzez obrócenie głowy pacjenta w płaszczyźnie poziomej) lub poprzez stymulację kaloryczną (wstrzyknięcie wody strzykawką do przewodu słuchowego zewnętrznego po sprawdzeniu integralności błony bębenkowej).
  2. W wyniku takiej stymulacji następuje pobudzenie receptorów ucha wewnętrznego (a dokładniej kanałów półkolistych i worka eliptycznego).
  3. Sygnał aferentny przekazywany jest do ośrodkowego układu nerwowego wzdłuż ósmego nerwu czaszkowego i dociera do pnia mózgu w okolicy kąta móżdżkowo-mostkowego.
  4. Sygnał odprowadzający kierowany jest do mięśni oka i powoduje ruch oczu w płaszczyźnie poziomej. Sygnał ten jest przekazywany przez trzeci i szósty nerw czaszkowy. Ponieważ jądro trzeciego nerwu czaszkowego znajduje się w śródmózgowiu, a jądro szóstego nerwu znajduje się w górnej części mostu, musi istnieć ścieżka, która przekazuje impulsy elektryczne z dołu mostu do góry i do śródmózgowia. Tę funkcję pełni środkowa wiązka podłużna (MPP).

Dlatego indukując odruch okulocefaliczny, sprawdzamy integralność środkowej wiązki podłużnej. Odruch jest ważny nie ze względu na samą LRF, ale ze względu na otaczającą formację siatkowatą (RF), która jest odpowiedzialna za funkcję kory mózgowej i stan czuwania. Oczywiste jest, że w tym przypadku środkowa wiązka podłużna działa jako niewinny obserwator, jak kanarek używany do sprawdzania wycieków gazu w kopalniach węgla. Dysfunkcja przyśrodkowej wiązki podłużnej wskazuje na dysfunkcję formacji siatkowatej. W konsekwencji brak odruchu okulocefalicznego wskazuje na uszkodzenie formacji siatkowatej na poziomie mostów i pochodzenie trzpienia śpiączki..

18. Co to jest odruch okulocefaliczny?

Zależy to od tego, czy pacjent jest przytomny, czy w śpiączce; czy śpiączka rozwinęła się w wyniku pierwotnego uszkodzenia kory lub czy funkcja kory jest wtórnie zakłócona w wyniku uszkodzenia mostu. U pacjenta w stanie śpiączki z zachowaniem funkcji pnia mózgu stymulacja mechaniczna (obrót głowy) powoduje połączony ruch oczu w kierunku przeciwnym do obrotu głowy. Innymi słowy, oczy nie są umiejscowione w linii środkowej, jak ma to miejsce w przypadku dysfunkcji pnia mózgu. Śmierć jest bardzo podobna do klęski tułowia: oczy są utkwione w środkowej linii, jakby narysowane. Natomiast u pacjenta na jawie aktywność kory mózgowej hamuje odruch oczno-głowowy, a oczy patrzą do przodu (patrz ryc. 20.3).

19. Czy można ocenić funkcję mostu innymi odruchami?

Tak. Odruch rogówkowy jest podobny do odruchu oczno-głowowego, chociaż jest spowodowany delikatnym podrażnieniem rogówki wici bawełnianej. Wynikające z tego impulsy czuciowe są przekazywane przez nerw trójdzielny (piąty), który dociera do pnia mózgu na wielu poziomach, w tym do mostu i rdzenia przedłużonego. Impulsy odprowadzające przekazywane są przez nerw siódmy do mięśnia oczodołowego oka, a pacjent mruga. W konsekwencji odruch rogówkowy to długi łuk, który obejmuje kilka połączonych ścieżek nerwowych, takich jak MPP. Wszystkie z nich otoczone są komórkami formacji siatkowatej. Podobnie jak w przypadku odruchu okulocefalicznego, odruch rogówkowy ocenia funkcję i integralność tworzenia siatkowatego pnia mózgu.

20. Jaki jest czwarty (niższy) poziom pnia mózgu?

To jest rdzeń przedłużony.

21. Jak ocenia się stan funkcjonalny rdzenia przedłużonego??

Stan rdzenia przedłużonego ocenia się w najprostszy sposób - poprzez połączoną pracę serca i oddychania. Główne ośrodki sercowo-oddechowe znajdują się w rdzeniu przedłużonym. Dlatego dysfunkcja tych ośrodków objawia się niestabilnością czynności serca i oddychania (np. Zaburzenia rytmu serca, niestabilność ciśnienia krwi i zatrzymanie oddechu - bezdech).

22. Jak rozpoznaje się bezdech??

Niemożność utrzymania spontanicznego oddechu pacjenta po maksymalnej stymulacji dwutlenkiem węgla (60 mm Hg) wskazuje na znaczną dysfunkcję rdzenia przedłużonego. Ponieważ w takich przypadkach istnieje niebezpieczeństwo ginoksemii, test ten przeprowadza się podczas oddychania czystym tlenem. W ten sposób pacjent rozwija bezdech, ale nie ma niedotlenienia..

23. Co oznacza całkowita utrata funkcji pnia mózgu??

Całkowita utrata funkcji łodygi oznacza śmierć mózgu. Aby potwierdzić tę diagnozę, konieczne jest drugie badanie neurologiczne po 12 godzinach. Należy wykluczyć wszystkie inne stany z podobnymi objawami, które mogą być odwracalne (np. Śpiączka toksyczno-metaboliczna).

24. Co oznacza śpiączkę toksyczno-metaboliczną?

Śpiączka toksyczno-metaboliczna to nazbyt uogólniony termin, wskazujący na skutki toksyn egzogennych i endogennych. Chociaż takie toksyny mogą wpływać zarówno na korę, jak i na pień mózgu, zwykle najpierw wpływa na funkcję kory. Zatem przy nienaruszonych funkcjach łodygi śpiączka jest uważana za toksyczno-metaboliczną, dopóki nie zostanie udowodnione, że jest inaczej..

25. Jakie warunki należy odróżnić w przypadku śpiączki toksyczno-metabolicznej?

Śpiączka toksyczno-metaboliczna może być spowodowana zarówno toksynami egzogennymi, jak i endogennymi. Z definicji takie toksyny powinny w sposób rozproszony oddziaływać na korę obu półkul. Dlatego lokalny proces patologiczny w korze mózgowej (na przykład niedokrwienny lub krwotoczny

Postać: 20.3. Odruchy wzrokowe u nieprzytomnych pacjentów.

W górnej części ryciny przedstawiono odruchy oczno-głowowe (u góry) i oczodołowo-żuchwowe (u dołu) u pacjentów w śpiączce bez uszkodzenia nerwów wzrokowych w pniu mózgu. Poziome ruchy oczu pokazano po lewej stronie, pionowe po prawej. Boczne przyjazne ruchy oczu (na górze po lewej) w odpowiedzi na obrót głowy są wykonywane w całości i skierowane w przeciwnym kierunku. Silniejszym bodźcem do bocznego odchylenia oka jest przepłukanie błony bębenkowej (błony bębenkowej) zimną wodą. Jednocześnie dochodzi do tonizującego, przyjaznego odchylenia obu oczu w kierunku podrażnienia. Oczy zwykle pozostają w pozycji tonicznej odchylenia przez minutę lub dłużej, a następnie powoli wracają do pierwotnej pozycji środkowej. Ponieważ pacjent jest nieprzytomny, nie ma oczopląsu. Wyprostowanie szyi u pacjenta z nienaruszonym pniem mózgu powoduje przyjazny ruch oczu w dół, a zgięcie szyi powoduje ten sam przyjazny ruch oczu w górę. Obustronne płukanie błony bębenkowej zimną wodą prowadzi do przyjaznego ruchu oczu w dół, podczas gdy obustronne płukanie błon bębenkowych gorącą wodą (nie wyższą niż 44 ° C) prowadzi do przyjaznego ruchu oczu w górę.

Środkowa część ryciny przedstawia wpływ obustronnych uszkodzeń pęczka podłużnego przyśrodkowego na odruchy oczno-głowowe i oczno-podniebienne. Po lewej stronie pokazano, że stymulacja okulocefaliczna i okulowo-nerwowa prowadzi do bocznego odchylenia oka przeciwległego, podczas gdy oko wewnętrzne zatrzymuje się na linii środkowej (zwykle odchyla się przyśrodkowo). Jest to spowodowane uszkodzeniem przyśrodkowej wiązki podłużnej łączącej jądra odwodziciela i nerwy okoruchowe. W takim przypadku często zachowane są pionowe odchylenia oczu. W dolnej części rysunku przedstawiono naruszenia odruchowych ruchów oczu w przypadku uszkodzenia dolnej części pnia mózgu. Po lewej stronie pokazano, że ani stymulacja oczno-żuchwowa ani wzrokowo-głowowa nie powodują bocznych odchyleń oczu. Przyczyną tego jest uszkodzenie ścieżek między jądrem przedsionkowym a nerwem odwodzącym. Podobnie, po prawej stronie sylwetki, stymulacja oka i gałki ocznej nie powoduje pionowego ruchu oczu. W rzadkich przypadkach, zwłaszcza jeśli zajęta jest dolna boczna część tułowia, odruch wzrokowo-głowowy może się utrzymywać pomimo zaniku odruchu oczno-podniebiennego. (Za zgodą: Plum F., Posner J, B.: The Diagnosis of Stupor and Coma, 3rd ed. Philadelphia, FA Davis, 1980) udar) może powodować senność lub zaburzenia otępienia, ale nie powinien powodować śpiączka.

Egzogenne toksyny obejmują substancje trujące. Badania toksykologiczne powinny być częścią rutynowej oceny wszystkich pacjentów w śpiączce, nawet jeśli przedawkowanie toksyn jest mało prawdopodobne. Endogenne toksyny mogą również zachowywać się jak trucizny i powodować śpiączkę toksyczno-metaboliczną. Toksyny endogenne powstają zwykle w wyniku upośledzenia funkcji głównych narządów miąższowych o działaniu odtruwającym: wątroby, nerek i płuc (w tym drugim przypadku toksyną jest dwutlenek węgla). Encefalopatia wątrobowa, nerkowa i hiperkapniczna są częstymi przykładami śpiączki metabolicznej.

Awaria głównych układów hormonalnych może również prowadzić do śpiączki. Na przykład niedoczynność tarczycy (śpiączka obrzękowa śluzowata), całkowita dysfunkcja przysadki mózgowej (niedoczynność przysadki) i nadnercza (kryzys Addisona). Ponadto zaburzony metabolizm glukozy w postaci jej nadmiaru (np. Cukrzycowa kwasica ketonowa lub hiperosmolarny stan nieketonotyczny) lub niedobór (encefalopatia hipoglikemiczna) może również prowadzić do śpiączki. Zaburzenia elektrolitowe (w górę lub w dół) mogą również prowadzić do upośledzenia świadomości. Na przykład hipo- i hipernatremia, hiperkalcemia i hipermagnezemia.

Inną ważną przyczyną śpiączki toksyczno-metabolicznej jest bezpośredni, ogólny wpływ toksyn na korę mózgową. Takie toksyny zwykle przenoszą się do przestrzeni podpajęczynówkowych. Bezpośredni wpływ na korę występuje w wyniku krwotoku podpajęczynówkowego lub rozwoju ropnego zapalenia opon mózgowych.

Uogólnione zaburzenia elektryczne (np. Napady padaczkowe) mogą również powodować śpiączkę. Śpiączka może rozwinąć się w trakcie lub po napadzie (śpiączka po napadzie). Należy pamiętać, że napad epleptyczny może nie objawiać się w przypadku tradycyjnych napadów toniczno-klonicznych. W niektórych przypadkach pacjent po prostu staje się odrętwiały lub jego powieki lekko drgają. Takie przypadki należy badać szczególnie uważnie i celowo, a elektroencefalografia powinna stać się powszechną metodą badania pacjentów w śpiączce..

Wreszcie jedną z najczęstszych przyczyn śpiączki metabolicznej jest encefalopatia niedotlenienia. Termin ten jest obecnie uznawany za nieprawidłowy, ponieważ obustronna dysfunkcja kory jest bardziej prawdopodobna z zaburzeniami reperfuzyjnymi niż z prawdziwą hipoksją. Ponieważ pień mózgu jest bardziej stabilny, jego funkcja jest zwykle zachowana, a takich pacjentów nie można uznać za zmarłych. Po wyzdrowieniu z pierwotnego wstrząsu i śpiączki (czyli ze stanu podobnego do głębokiego snu), pacjenci z niedotlenioną encefalopatią przechodzą w nieodwracalny stan wegetatywny („śpiączka na jawie”). W tym przypadku pień mózgu zaczyna pełnić swoje zwykłe funkcje i wysyła impulsy do kory, chociaż kora nie jest w stanie ich analizować. Pacjenci w stanie przebudzenia w śpiączce otwierają oczy, a ich wzrok wędruje po pokoju. Powoduje to złudzenie przyjaciół i krewnych pacjenta, że ​​bliska im osoba wychodzi ze śpiączki. W rzeczywistości pacjent po prostu wszedł w trwały i godny ubolewania stan wegetatywny..

26. Co to jest asterix?

Asterix (z greckiego a - nieobecność i sterixis - stała pozycja) to „trzepoczące” drżenie, które może wystąpić u pacjentów z encefalopatiami metabolicznymi, zwłaszcza w groźnej śpiączce wątrobowej. Asterix pojawia się, gdy niezdolność do wykonania dobrowolnych skurczów mięśni.

W konsekwencji identyfikacja gwiazdki wymaga kontaktu z pacjentem i nie można jej wykryć u pacjenta w stanie senności lub śpiączki. Asterix to mimowolny, ostry ruch charakteryzujący się sukcesywnym zginaniem i prostowaniem. Zwykle zjawisko to jest opisywane na dłoniach, chociaż mogą być zaangażowane wszystkie mięśnie zaangażowane w utrzymanie pozycji ciała (palce u rąk i nóg, powieki, a nawet język)..

Asterix najlepiej wykrywa się z wyciągniętymi ramionami, z dłońmi zgiętymi grzbietowo i rozstawionymi palcami, tak jakby pacjent zatrzymywał poruszający się pojazd. Ponieważ asterix występuje najczęściej w ciężkiej niewydolności wątroby, jest powszechnie określany jako drżenie wątroby. Jednak asterix może również występować w innych postaciach encefalopatii metabolicznej (na przykład z mocznicą, hiperkapnią, zatruciem lub zaburzeniami równowagi elektrolitowej). Można to zaobserwować (choć znacznie rzadziej) nawet u pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca czy posocznicą. W rzeczywistości śmiertelność wśród pacjentów z niewydolnością wątroby, którzy mają gwiazdkę, jest dwukrotnie większa niż wśród podobnych pacjentów bez gwiazdki.

Trzepoczące drżenie zostało po raz pierwszy opisane w 1949 roku przez Foleya i Adamsa. Foley, osławiony wagarowicz, ukuł termin asterix podczas picia w greckim barze naprzeciwko Boston City Hospital. Użył tego terminu prawie żartobliwie i był zaskoczony, gdy asterix stała się oficjalną akademicką nazwą „trzepoczącego” drżenia.

27. Jaka jest definicja śmierci?

Definicja śmierci w Stanach Zjednoczonych opiera się na decyzjach komisji prezydenckiej utworzonej w latach osiemdziesiątych na rozkaz prezydenta Reagana. Zgodnie z tymi decyzjami pacjenta uważa się za zmarłego, jeśli pień mózgu umarł. Dlatego rozpoznanie śmierci biologicznej wiąże się z całkowitą dysfunkcją pnia mózgu na wszystkich jego poziomach. Nie ma potrzeby rejestrowania EEG w celu potwierdzenia zgonu. Wymaga tylko dwóch badań neurologicznych w odstępie 12 godzin.

28. To, co stwierdza, przypomina komuś, ale w rzeczywistości tak nie jest?

Diagnostyka różnicowa śpiączki powinna obejmować szereg typowych schorzeń.

  1. Stan zamknięty to patologiczny proces charakteryzujący się miejscowym uszkodzeniem pnia mózgu, zwykle na poziomie górnej i dwóch trzecich mostu. Biorąc pod uwagę wysoki stopień uszkodzenia, pacjenci zachowują wystarczającą aktywność siateczkową, aby nie zasnąć, chociaż aktywność mózgu poniżej mostu jest zablokowana. Dlatego u pacjentów tylko nerwy czaszkowe są zachowane powyżej dotkniętego obszaru, przede wszystkim trzeci i szósty. W rezultacie mogą poruszać oczami i trzymać je otwarte, ale nie mogą poruszać kończynami i czuć ich. Pacjent widzi i słyszy lekarza, ale nie czuje dotyku i nie może na nie reagować ruchami kończyn. Szczególnym objawem stanu zamkniętego są otwarte oczy pacjenta, podczas gdy w prawdziwej śpiączce (jak we śnie) oczy są zwykle zamknięte. Co więcej, oczy pacjenta zwykle podążają za badaczem. W przypadku wykrycia śledzenia zapytaj pacjenta: „Jeśli mnie słyszysz, mrugnij”. Stan zamknięty jest zwykle śmiertelny i prowadzi do śmierci w ciągu kilku dni. Jednak w niektórych przypadkach pacjenci żyją wystarczająco długo. Znany jest jeden brytyjski żołnierz, który ranny podczas I wojny światowej mieszkał w tym stanie przez wiele lat. Z biegiem czasu nauczył się komunikować z innymi, mrugając alfabetem Morse'a..
  2. Pacjenci w histerycznej śpiączce nie są tak naprawdę w śpiączce. Stan ten przypomina tylko śpiączkę i jest konsekwencją znacznych zaburzeń psychicznych. Histeryczną śpiączkę można czasami rozpoznać po podniesieniu ręki pacjenta nad głowę, a następnie jej puszczeniu. W histerycznej śpiączce pacjenci rzadko kładą rękę na głowie, ale powoli opuszczają ją wzdłuż ciała.
  3. Śpiączka katatoniczna (z greckich katatonas - tłumiona) jest podobna do histerycznej śpiączki, ale różni się od niej patogenezą. Pacjenci w śpiączce katatonicznej zwykle mają w przeszłości depresję, a katatonia rozwija się w wyniku niektórych współistniejących chorób. Oczy są zwykle otwarte. Pacjenci są przytomni, ale pozostają całkowicie nieruchomi. Mechanizm powstania śpiączki katatonicznej polega na zwiększonej aktywności niektórych ośrodków korowych, które hamują aktywność pozostałej części kory. Te nadaktywne centra są zwykle tłumione przez benzodiazepiny lub krótko działające barbiturany. Pacjenci odzyskują przytomność i są zdolni do wydawania poleceń werbalnych.

29. Co to jest zaklinowanie haka zakrętu obręczy?

Jest to klin przednio-ogonowy zakrętu obręczy płata skroniowego z wtórną kompresją pnia mózgu. Funkcje tułowia są stopniowo tracone od górnej do dolnej części (najpierw funkcje wzgórza, następnie śródmózgowia, mostu i wreszcie rdzenia przedłużonego). W stanie neurologicznym najpierw pojawia się zmiana postawy ciała po stronie zmiany (złuszczenie, a następnie dekerebracja), potem znika wrażliwość na bodźce bolesne. Później pojawia się jednostronne porażenie źrenic i utrata odruchu oczno-głowowego po stronie dotkniętej chorobą. Wreszcie, w wyniku ucisku na ośrodek oddechowy rdzenia przedłużonego, następuje zatrzymanie oddechu. Aby uniknąć śmierci, należy natychmiast rozpocząć sztuczną wentylację płuc w trybie hiperwentylacji i terapię obkurczającą (patrz Ryc. 20.4).

30. Jakie są najczęstsze przyczyny zaklinowania haczyka zakrętu obręczy?

Najczęstszą przyczyną jest wolumetryczny proces w jamie czaszki (na przykład udar niedokrwienny lub krwotoczny, ropień mózgu lub guz). Ponieważ obrzęk mózgu osiąga swój szczyt w ciągu 48 do 72 godzin od momentu ostrego urazu, stan pacjentów po udarze stopniowo przechodzi od otępienia do śpiączki. Wreszcie, tuż przed zatrzymaniem oddechu, pojawiają się postępujące oznaki klinowania..

31. Czy wzorzec oddychania pomaga określić poziom uszkodzenia pnia mózgu??

Tak i nie. Pewne rodzaje oddychania mogą być pomocne w lokalizowaniu uszkodzeń pnia mózgu. Inne rodzaje oddychania, pomimo tradycyjnej opinii, są znacznie mniej pouczające. Jeden z rodzajów oddychania jest obecnie bardziej związany z folklorem medycznym niż z praktyczną diagnostyką fizyczną. To oddech Cheyne-Stokesa. Ten rodzaj oddychania charakteryzuje się regularnymi cyklami zwiększania i zmniejszania głębokości i częstotliwości oddychania, po których następuje przejściowy bezdech. Oznaki oddychania Cheyne-Stokesa powinny być wyraźnie rozpoznane, ponieważ jest to bardzo onieśmielające dla niedoświadczonego personelu. Czasami tacy pacjenci są reanimowani. W rzeczywistości oddychanie Cheyne-Stokesa może występować normalnie w starszym wieku lub przy otyłości. Jednak ten rodzaj oddychania może być również objawem zastoinowej niewydolności serca lub różnych chorób neurologicznych, które zmniejszają wrażliwość ośrodka oddechowego na zmiany stężenia dwutlenku węgla..

Postać: 20.4. Objawy zaklinowania haczyka płata skroniowego, wczesna faza uszkodzenia trzeciego nerwu czaszkowego. (Dostęp za zgodą: Plum F., Posner J.B.: The Diagnosis of Stupor and Coma, 3rd ed. Philadelphia, F.A. Davis, 1980)

Dlatego do stymulacji ośrodka oddechowego wymagane są wysokie stężenia dwutlenku węgla. Nagromadzenie dwutlenku węgla powoduje hiperwentylację, po której następuje bezdech. Oddychanie typu Cheyne-Stokesa obserwuje się w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, obustronnym lub jednostronnym udarze niedokrwiennym i uszkodzeniach mostu.

32. Kim są Chain and Stokes?

John Chain (1777-1836) - szkocki lekarz. Jego ojciec był chirurgiem. Jako dziecko Cheyne często pomagał ojcu leczyć krwawiących pacjentów, bandażując ich rany. Po ukończeniu Uniwersytetu w Edynburgu w wieku osiemnastu lat służył w wojsku przez cztery lata. Cheyne brał udział w bitwie pod wzgórzem Weinegar w 1798 roku, kiedy opór Irlandii wobec rządu brytyjskiego został ostatecznie złamany. W 1809 roku przybył do Dublina, gdzie ostatecznie został mianowany Naczelnym lekarzem Irlandii i został założycielem nowoczesnej irlandzkiej służby zdrowia..

William Stokes (1804 - 1878) - irlandzki lekarz, syn profesora anatomii, który po Johnie Chainu przebywał w Irish College of Surgeons. Nie mając wykształcenia ogólnego (jego ojciec chciał go uratować przed społeczeństwem, które nie przestrzegało kanonów pism świętych), Stokes przyjechał do Edynburga i ukończył szkołę medyczną uniwersytetu w 1825 r. W Szkocji dowiedział się o Laenneku i jego niedawnym wynalazku - stetoskopie. Stokes tak bardzo zakochał się w tym urządzeniu, że napisał pierwszą instrukcję obsługi stetoskopu w języku angielskim. Zainteresowanie Stokesa stetoskopem było tak duże, że stał się publicznym obrońcą jego stosowania w praktyce lekarskiej, często wywołując sarkastyczne szyderstwa ze strony kolegów. Stokes brał udział w eliminacji epidemii tyfusu w Dublinie w 1826 roku, sam się zaraził, ale przeżył. Później brał udział w eliminacji epidemii cholery. Imię Williama Stokesa kojarzy się nie tylko z oddychaniem Cheyne-Stokesa, ale także z napadami krótkotrwałej utraty przytomności przez Adamsa-Stokesa. Zostały opisane przez irlandzkiego chirurga Roberta Adamsa w 1827 r. I zawarte przez Stokesa w jego książce „Diseases of the Heart and Aorta” z 1854 r..

33. Jakie istnieją inne ważne typy patologicznego oddychania?

  1. Oddychająca fauna i flora to odmiana oddychania Cheyne-Stokesa polegająca na naprzemiennych okresach hiperpneu / hiperwentylacji i bezdechu. Jednak przy tego rodzaju oddychaniu nie występuje cykliczny wzrost i spadek ruchów oddechowych, nagły początek i regularność charakterystyczna dla oddychania Cheyne-Stokesa. Ten rodzaj oddychania obserwuje się rzadziej niż oddychanie Cheyne-Stokesa i zwykle występuje przy zapaleniu opon mózgowych lub ucisku na rdzeń przedłużony. Dlatego rokowanie dla oddychania Biota jest znacznie gorsze niż dla oddychania Cheyne-Stokesa. Zwykle zwiastuje zaprzestanie oddychania i czynności serca..
  2. Oddychanie bezdechem to szczególny rodzaj oddychania charakteryzujący się głębokim oddechem, po którym następuje wstrzymanie oddechu, a następnie szybki wydech. Ten rodzaj oddychania zwykle wskazuje na uszkodzenie pnia mózgu (zwykle na poziomie mostów).
  3. Centralna hiperwentylacja jest częsta u pacjentów z uszkodzeniami śródmózgowia i górnej części mostu. Ten typ oddychania charakteryzuje się hiperpnea i tachypnea (głębokim i szybkim oddychaniem), co odróżnia go od oddychania Kussmaul..
  4. Oddech Kussmaula został opisany przez niemieckiego lekarza Adolfa Kussmaula (1822 - 1902) u pacjentów z cukrzycową kwasicą ketonową. Jednak ten rodzaj oddychania występuje również w innych postaciach kwasicy matebolicznej (na przykład w kwasicy mleczanowej lub mocznicy). Organizm pacjenta dąży do utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej, starając się skompensować kwasicę metaboliczną zasadowicą oddechową. Jednocześnie głębokie oddychanie jest znacznie skuteczniejsze niż częste oddychanie. Oddychanie Kussmaula nie jest tak częste jak przy centralnej hiperwentylacji, ale jest głębsze. Imię Kussmaul jest również związane z objawem Kussmaula (paradoksalnym wzrostem wdechu ciśnienia w żyle szyjnej, który występuje u pacjentów z zaciskającym zapaleniem osierdzia lub zwężeniem zastawki trójdzielnej). Kussmaul jest również właścicielem pierwszego klinicznego opisu zapalenia osierdzia..
  5. U pacjentów z uszkodzeniami ośrodków oddechowych rdzenia przedłużonego może rozwinąć się oddychanie ataksyczne (z greckiego. A - nieobecność; taksówki - porządek ^. Jest to nieregularny rodzaj oddychania, przypominający migotanie ośrodka oddechowego. Charakteryzuje się nagłym przejściem od hiperwentylacji do hipowentylacji, a nawet bezdechu. Ten rodzaj oddychania często określane jako agonalne, zwykle poprzedzające śmierć.
  1. Hardison W.G, Lee F.I: Prognozy w ostrej chorobie wątroby alkoholika. N Engl J Med 275: 61-66,1966.
  2. Plum F., Posner J.B: The Diagnosis of Stupor and Coma, 3rd ed. Filadelfia, F. A. Davis, 1980.
  3. Sapira J.: The Art and Science of Bedside Diagnosis. Baltimore, Urban & Schwarzenberg, 1990.

Jeśli znajdziesz błąd, wybierz fragment tekstu i naciśnij Ctrl + Enter.