Główny > Nacisk

Funkcje jądra neuronu

Jądro i cytoplazma neuronu tworzą współzależny system. Rozmiary jąder wahają się od 3 do 18 mikronów, rzadziej do 24 mikronów, sięgając w dużych neuronach 1 /3- 1 /4 wielkość ich ciała. Jądro otoczone jest dobrze zdefiniowaną otoczką jądrową, na zabarwionych preparatach wygląda jak cienka linia, na mikrografach elektronicznych wygląda jak dwuobwodowa membrana o złożonej submikroskopowej strukturze.

Otoczka jądrowa składa się z osmiofilnych membran wewnętrznych i zewnętrznych oraz zawartej między nimi warstwy lżejszej elektronowo optycznie. Wewnętrzna część membrany wydaje się być gładsza i ma grubość 130 A, zewnętrzna 75 A, z lekko falistym obrysem i rurkowatymi wyrostkami (Do Robertis, 1954; Palay, 1958a, 1958b; Hartmann, 1953).

Badania polaryzacyjno-optyczne (Chinn, 1938) wykazały, że błona jądrowa składa się z płytek białkowych, których długa oś jest równoległa do powierzchni jądra. Czasami pojawia się jako seria cienkich linii. W różnych typach neuronów błona jądrowa ma pofałdowany kształt, często wystaje głęboko w jądro, docierając do bezpośredniego sąsiedztwa jąderka. W tym miejscu błony jądrowej, jak również na całej jej powierzchni, zwykle po obu stronach znajdują się skupiska gęstych cząstek (rybosomów) o średnicy około 100 Å (ryc. 12, 19).

Postać: 19. Widok ogólny jądra komórek nerwowych II warstwy półkul mózgowych. Inwazja błony jądrowej. Stężenie submikroskopowych granulek RNP w pobliżu powłoki jądrowej. Zabrałem. 25000. (Oryg.)

Ultracienkie skrawki czasami wyraźnie pokazują, jak błony wewnętrzne i zewnętrzne, bez przerw, przechodzą jedna w drugą, tworząc otwory przechodzące przez obie membrany - przez pory (Sjostrand, 1955, 1960; Roizin i in., 1956; Fernandez-Moran, 1962)... W efekcie zawartość jądra jest bezpośrednio związana z cytoplazmą, co jest niewątpliwie ważne w metabolizmie między nimi..

Błona jądrowa może być uważana za integralną część systemu błony komórkowej. Od tego ostatniego różni się jednak nieciągłością, a także przepuszczalnością..

Jądro neuronu jest wypełnione karioplazmą, której ultrastruktury są raczej jednorodne z umiarkowaną lub niską gęstością elektronów. Są to małe osmiofilne granulki o wielkości 100-350 Å, które są rozproszone w dużych ilościach w całym jądrze, a zwłaszcza w otoczce jądra, a także znajdują się w obszarze porów oraz w pobliżu jądra w otaczającej cytoplazmie. Duża liczba gęstych granulek, identycznych z tymi znajdującymi się w cytoplazmie, zajmuje nukleoplazmę między jąderkiem a błoną jądrową. Takie obrazy są bardzo podobne do mikrofotografii komórek nerwowych w świetle ultrafioletowym, pokazując ruch kwasu rybonukleinowego z jąderka do cytoplazmy. Obecnie udowodniono, że osmiofilne ziarnistości jądra neuronu są morfologicznie podobne do ziarnistości Palady (rybosomów) w cytoplazmie i odpowiadają makrocząsteczkom RNP (Porter, 1954, 1955; Gall, 1956; Cerves-Navarro, 1960; Georgiev i Chentsov, 1960; De Robertis et. al., 1962; Erera, 1963; Tsanev, Markov, 1964; Shabadash, 1964).

Na jądrach c. Neurony izolowane podczas wirowania różnicowego. n. z. Stwierdzono również obecność gęstych ziarnistości w karioplazmie. G.P. Georgiev i O.P. Samarina (1961) obserwowali ruch osmiofilnych granulek nukleoplazmy (rybosomów) z jądra do cytoplazmy.

Wraz z makrocząsteczkami RNP w nukleoplazmie neuronu zlokalizowane są liczne gęste struktury nitkowate, które częściej są zlokalizowane promieniowo w stosunku do błony (Hartmann, 1953; Chentsov, 1961; Andres, 1961).

Nukleoplazma. Na wzorach dyfrakcji elektronów, jak w mikroskopie świetlnym, jądra neuronów wydają się być ubogie w chromatynę. Substancje dodatnie dla felgenów w jądrze neuronu wydają się być nieliczne i rozproszone, ponadto w różnych jego częściach intensywność ich koloru nie jest taka sama. Nie charakteryzuje to jednak ilościowej zawartości DNA i jej spadku, gdy kolor jest słabszy. Obecnie jest mocno ustalone, że ilościowa zawartość DNA w jądrze komórki nerwowej jest stała. W różnych stanach funkcjonalnych poziom DNA się nie zmienia, chociaż wielkość i kształt ziaren RNP zmienia się na elektronogramie, co odzwierciedla zachodzące w nich przesunięcia fizykochemiczne (Tsanev, Markov, 1964). Zmiany w aktywności neuronu, zwiększenie lub zmniejszenie jego wielkości i jądra z reguły nie wpływają na zawartość DNA w jądrach tej klasy. Zmiana średniej ilości DNA następuje z patologią i poważnymi uszkodzeniami komórek.

Jądro neuronu zwykle zawiera jedno lub więcej jąderek. Są pozbawione jakichkolwiek błon i są bezpośrednio związane z nukleoplazmą. Neurony charakteryzują się dużym, zaokrąglonym jądrem z bazofilową strefą zewnętrzną i oksyfilicznym centrum. Ten ostatni składa się głównie z histonów o niskiej masie cząsteczkowej bogatych w argininę lub białek podobnych do histonów i dużej liczby rybonukleoprotein (Caspersson, 1947, 1950; Hyden, 1960, 1962; Hiden, 1963).

Ostatnio wykazano hamujący wpływ histonów na RNA, transferazy nukleotydyny, enzymu katalizującego syntezę informacyjnego RNA (Bonner, Huag, 1963).

Edstrom i Eichner (Edstrom, Eichner, 1960) stwierdzili, że w komórkach jądra nadocznego jedno jąderko stanowi około 20% RNA w stosunku do jego masy lub objętości; ilość RNA na ciało jednego neuronu jest proporcjonalna do objętości jąderka. Obecność dużej ilości RNA w jąderku neuronu została stwierdzona metodą cytofotometryczną (Caspersson, 1950), a także przez działanie chemiczne lub enzymatyczne (Brachet, 1960). Znakowanie prekursorów RNA dostarczyło również wielu dowodów na tworzenie się RNA w jąderku. Za pomocą izotopów stwierdzono, że inkorporacja znacznika do jądrowego RNA zachodzi 10 razy szybciej niż w RNA cytoplazmy. Wielu autorów (Roizin i Dmochowsky, 1956; Horstmann i Knopp, 1957) zaobserwowało przejście od jąderka do otaczającej karioplazmy cząstek gęstej materii. Ten ostatni miał wygląd ziaren o tym samym charakterze, co w samym jąderku. S. Yu. Chentsov i wsp. (1961) wskazuje, że ziarniste składniki jąderka karioplazmy i cytoplazmy są zgodne pod względem wielkości i w rzeczywistości odpowiadają makrocząsteczkom rybonukleoprotein (RNP).

Zatem substancja jąderka neuronu - zarówno sznury, jak i granulki - zbudowana jest z tych samych składników - osmiofilnych granulek o wielkości 100-170 Å. Na podstawie licznych badań zidentyfikowano je z makrocząsteczkami RNA. Wiele granulek jest blisko siebie rozmieszczonych w rzędach. Niektóre z granulek są połączone włóknistymi strukturami w postaci kulki. Obecnie aktywny metabolizm RNA i białek w jąderku jest dobrze ugruntowany. Caspersson (1950), Hiden (1963), Erera (1963) są uznawani za zaopatrywanie cytoplazmy komórek w RNA i białka.

Bardzo interesująca jest obecność małego ciała zawierającego DNA w pobliżu jąderka lub w pobliżu błony jądrowej. To małe ciało o średnicy 0,5-1 mikrona jest dobrze wyrażane w neuronach różnych typów, ale znacznie częściej występuje u kobiet. Był używany do określania płci i nazywany jest chromatyną płciową. Bertram i współpracownicy (Bertram i wsp., 1950) zaobserwowali wyraźną chromatynę płciową w 96% komórek kotów, a tylko w 5% u kotów. W komórkach nerwowych ludzi ta cecha objawia się mniej ostro niż u zwierząt..

FUNKCJONALNA MORFOLOGIA NEURONU

Neuron składa się z ciała komórki (perikarion) i procesów zapewniających przewodzenie impulsów nerwowych - dendrytów, które dostarczają impulsy do ciała neuronu oraz aksonu (neuryt), przenoszącego impulsy z ciała neuronu (ryc. 8.3, 8.4).

Ciało neuronu (perikarion) obejmuje jądro i otaczającą cytoplazmę (z wyjątkiem tych, które tworzą procesy). Perikarion zawiera syntetyczny aparat neuronu, a jego plazmolemma pełni funkcje receptorowe, ponieważ zawiera liczne zakończenia nerwowe (synapsy), które przenoszą pobudzające i hamujące sygnały z innych neuronów.

Jądro neuronu jest zwykle jedno, duże, okrągłe, lekkie, z drobno rozproszoną chromatyną (z przewagą euchromatyny), jedno, czasem 2-3 duże jąderko. Cechy te odzwierciedlają wysoką aktywność procesów transkrypcyjnych w jądrze neuronu. W pobliżu jąderka neuronów u kobiet często wykrywa się ciało Barra - dużą grudkę chromatyny zawierającą skondensowany chromosom X (szczególnie zauważalny w komórkach kory mózgowej i współczulnych węzłach nerwowych).

Cytoplazma neuronu jest bogata w organelle i otoczona jest plazmolemmą, która ma zdolność przewodzenia impulsu nerwowego.

GRES jest dobrze rozwinięty, jego cysterny często tworzą oddzielne kompleksy równolegle ułożonych spłaszczonych elementów zespalających, które na poziomie optyczno-świetlnym zabarwione barwnikami anilinowymi wyglądają jak bazofilne grudki, zbiorczo zwane substancjami chromatofilnymi (substancje lub ciała Nissla, substancja tygroidalna, tygroid). Charakter rozmieszczenia i wielkość kompleksów cisterny GRES (substancji chromatofilnej) różnią się w zależności od poszczególnych typów neuronów (największe znajdują się w neuronach ruchowych) i zależą od ich stanu funkcjonalnego. Przy długotrwałym podrażnieniu lub uszkodzeniu neuronu kompleksy cystern GrEPS rozpadają się na oddzielne elementy, co na poziomie optyczno-świetlnym objawia się zanikaniem ciał Nissla (chromatoliza, tigroliza).

EPS jest tworzony przez trójwymiarową sieć cystern i kanalików zespolonych biorących udział w procesach syntezy i wewnątrzkomórkowym transporcie substancji.

Postać: 8.4. Struktura neuronu wielobiegunowego (według Rohen J.W., Lutjen-Drecoll E 1982). PC - perikarion, R - jądro z jąderkiem, CH - substancja chromatofilna, NF - neurofibryle (agregaty elementów cytoszkieletu), D - dendryty, A - akson, NSA - początkowy odcinek aksonu, AX - wzgórek aksonalny, CA - zabezpieczenia aksonów, MO - osłonka mielinowa, UP - przechwycenia węzłów, MB - blaszka ruchowa (nerw ruchowy kończący się na włóknie mięśnia prążkowanego). Synapsy (C): ADS - akso-dendrytyczne, ACC - akso-somatyczne, AAS - akso-aksonalne.

Postać: 8.5. Ultrastrukturalna organizacja neuronu. I - jądro (strzałka pokazana jąderko), CS - substancja chromatofilna, ECS - elementy cytoszkieletu (neurotubule, neurofilamenty), MTX - mitochondria, CG - kompleks Golgiego, L-lizosomy, D - dendryty, A - akson, AX - wzgórek aksonalny.

Kompleks Golgiego jest dobrze rozwinięty (po raz pierwszy opisany w neuronach) i zwykle znajduje się wokół jądra.

Mitochondria są bardzo liczne i zapewniają wysokie zapotrzebowanie energetyczne neuronu, związane ze znaczną aktywnością procesów syntezy, przewodzeniem impulsów nerwowych oraz pracą pomp jonowych. Zwykle mają kształt pręta i charakteryzują się szybkim zużyciem (krótki cykl życia).

Aparat lizosomalny (aparat do trawienia wewnątrzkomórkowego) jest bardzo aktywny, przy defektach niektórych enzymów lizosomalnych niestrawione produkty gromadzą się w cytoplazmie neuronów, co zaburza ich funkcje i powoduje choroby akumulacyjne.

Cytoszkielet neuronów jest dobrze rozwinięty i reprezentowany jest przez wszystkie elementy - mikrotubule (neurotubule), mikrofilamenty i włókna pośrednie (neurofilamenty). Tworzą trójwymiarową sieć podpierająco-kurczliwą, która odgrywa ważną rolę w zachowaniu kształtu tych komórek, aw szczególności ich długiego procesu - aksonu. Liczne włókna pośrednie (neurofilamenty) są połączone ze sobą i z neurotubulami za pomocą mostków poprzecznych; po zamocowaniu sklejają się w wiązki zabarwione solami srebra. Takie formacje (które w rzeczywistości są artefaktami) na poziomie optyczno-świetlnym są opisane pod nazwą neurofibryli - włókien o grubości 0,5-3 mikronów, które tworzą sieć w okołarionku. Mikrotubule (neurotubule) i mikrofilamenty mają taką samą strukturę jak w innych komórkach. Centrum komórki jest obecne we wszystkich neuronach, jego główną funkcją jest tworzenie mikrotubul.

Inkluzje w cytoplazmie neuronu to troficzne (krople lipidowe), ziarnistości pigmentowe lipofuscyny (pigment starzejący się, czyli zużycie, które jednak wykrywane jest nawet w neuronach płodu), (neuro) melanina - w neuronach istoty czarnej (istota czarna) i niebieska plamka (locus coeraleus) ), wydzielina.

Dendryty przewodzą impulsy do organizmu neuronu, odbierając sygnały od innych neuronów poprzez liczne kontakty międzyneuronalne (synapsy aksodendrytyczne) zlokalizowane na nich w okolicy specjalnych wypustek cytoplazmatycznych - kolców dendrytycznych. Wiele kolców ma specjalny aparat kolczasty, składający się z 3-4 spłaszczonych cystern, oddzielonych obszarami gęstej materii.

W większości przypadków dendryty są liczne, stosunkowo krótkie i silnie rozgałęzione w pobliżu ciała neuronu. Duże dendryty łodygowe zawierają wszystkie rodzaje organelli; wraz ze spadkiem ich średnicy znikają w nich elementy kompleksu Golgiego, a cysterny GRES pozostają. Neurotubule i neurofilamenty są liczne i ułożone w równoległe wiązki; zapewniają transport dendrytyczny, który odbywa się z korpusu komórki wzdłuż dendrytów z prędkością około 3 mm / h.

Akson (neuryt) to długi (u ludzi od 1 mm do 1,5 m) proces, w którym impulsy nerwowe są przekazywane do innych neuronów lub komórek pracujących narządów (mięśni, gruczołów). W dużych neuronach akson może zawierać do 99% objętości cytoplazmy. Akson odchodzi od zgrubiałego obszaru ciała neuronu, który nie zawiera substancji chromatofilnej - kopca aksonów, w którym generowane są impulsy nerwowe; prawie w całości pokryta jest błoną glejową. Centralna część cytoplazmy aksonu (aksoplazmy) zawiera wiązki neurofilamentów zorientowanych wzdłuż jej długości, bliżej obwodu znajdują się wiązki mikrotubul, cysterny EPS, elementy kompleksu Golgiego, mitochondria, pęcherzyki błonowe, złożona sieć mikrowłókien. W aksonie nie ma ciał Nissla. Akson może rozgałęziać się (zabezpieczenia) wzdłuż swojego przebiegu, które zwykle odchodzą od niego pod kątem prostym. W końcowej sekcji akson często dzieli się na cienkie gałęzie (telodendria). Akson kończy się wyspecjalizowanymi zakończeniami (zakończeniami nerwowymi) na innych neuronach lub komórkach narządów roboczych.

Transport aksonalny (prąd) - ruch wzdłuż aksonu różnych substancji i organelli; podzielony na następną (bezpośrednio - z ciała neuronu wzdłuż aksonu) i wsteczną (odwróconą - od aksonu do ciała neuronu).

Transport aksonalny postępowy obejmuje powolny (prędkość 1-5 mm / dobę), zapewniający przepływ aksoplazmatyczny (przenoszący enzymy i elementy cytoszkieletu) oraz szybki (100-500 mm / dobę), przeprowadzający transfer różnych substancji, cysterny GRES, mitochondria, pęcherzyki zawierające neuroprzekaźniki.

Wsteczny transport aksonalny (100-200 mm / dzień) wspomaga usuwanie substancji z obszaru końcowego, powrót pęcherzyków, mitochondria.

Zakłada się, że w wyniku transportu aksonów wirusy neurotropowe (opryszczka, wścieklizna, polio), które wniknęły do ​​neuronu, mogą rozprzestrzeniać się wzdłuż obwodów nerwowych. Zjawisko transportu służy do badania połączeń międzyneuronalnych poprzez wprowadzenie markera do lokalizacji terminali lub ciał komórek i identyfikację obszarów jego późniejszej dystrybucji za pomocą opisanych mechanizmów.

KLASYFIKACJA NEURONÓW

Klasyfikację neuronów przeprowadza się według trzech cech: morfologicznej, funkcjonalnej i biochemicznej.

Klasyfikacja morfologiczna neuronów uwzględnia liczbę ich procesów i dzieli wszystkie neurony na trzy typy (rysunek 8.6): jednobiegunowy, dwubiegunowy i wielobiegunowy.

Postać: 8.6. Klasyfikacja morfologiczna neuronów. UN - neuron jednobiegunowy, BN - neuron bipolarny, PUN - neuron pseudo-jednobiegunowy, MN - neuron wielobiegunowy, PC - perikarion, A - akson, D - dendryt.

1. Neurony jednobiegunowe mają jeden proces. Według większości badaczy nie występują one w układzie nerwowym ludzi i innych ssaków. Niektórzy autorzy wciąż odwołują się do takich komórek, jak neurony amakrynowe siatkówki i neurony interglomerularne opuszki węchowej..

2. Neurony dwubiegunowe mają dwa procesy - akson i dendryt, zwykle rozciągające się od przeciwnych biegunów komórki. Są rzadkie w ludzkim układzie nerwowym. Należą do nich dwubiegunowe komórki siatkówki, zwoje spiralne i przedsionkowe.

Neurony pseudo-jednobiegunowe to rodzaj neuronów dwubiegunowych, w których oba procesy komórkowe (akson i dendryt) odchodzą od ciała komórki w postaci pojedynczego wyrostka, który następnie dzieli się w kształcie litery T. Komórki te znajdują się w zwojach rdzeniowych i czaszkowych..

3. Neurony wielobiegunowe mają trzy lub więcej procesów: akson i kilka dendrytów. Najczęściej występują w układzie nerwowym człowieka. Opisano do 80 wariantów tych komórek: wrzecionowate, gwiaździste, gruszkowate, piramidalne, koszykopodobne itp. Na całej długości aksonu wyróżniono komórki Golgiego typu I (z długim aksonem) i komórki Golgiego typu II (z krótkim aksonem).

Klasyfikacja funkcjonalna neuronów dzieli je ze względu na charakter pełnionej przez nie funkcji (zgodnie z ich miejscem w łuku odruchowym) na trzy typy: wrażliwe, motoryczne i asocjacyjne.

1. Neurony wrażliwe (aferentne) generują impulsy nerwowe pod wpływem zmian w środowisku zewnętrznym lub wewnętrznym.

2. Neurony ruchowe (odprowadzające) przekazują sygnały do ​​narządów roboczych (mięśni szkieletowych, gruczołów, naczyń krwionośnych).

3. Neurony asocjacyjne (interneurony) (interneurony) realizują połączenia między neuronami i ilościowo przeważają nad neuronami innych typów, stanowiąc około 99,98% ogólnej liczby tych komórek w układzie nerwowym.

Klasyfikacja biochemiczna neuronów opiera się na charakterystyce chemicznej neuroprzekaźników wykorzystywanych przez neurony w synaptycznej transmisji impulsów nerwowych. Istnieje wiele różnych grup neuronów, w szczególności cholinergicznych (mediator - acetylocholina), adrenergicznych (mediator - norepinefryna), serotonergicznych (mediator - serotoina), dopaminergicznych (mediator - dopamina), GABAergicznych (mediator - kwas gamma-aminomasłowy), GABA, purynergiczne (mediator - ATP i jej pochodne), peptydergiczne (mediatory - substancja P, enkefaliny, endorfiny, wazoaktywny peptyd jelitowy, cholecystokinina, neurotensyna, bombezyna i inne neuropeptydy). W niektórych neuronach terminale zawierają jednocześnie dwa typy neuroprzekaźników.

Rozkład neuronów wykorzystujących różne neuroprzekaźniki w układzie nerwowym jest nierównomierny. Upośledzona produkcja niektórych mediatorów w pewnych strukturach mózgu jest związana z patogenezą wielu chorób neuropsychiatrycznych. Stąd zawartość dopaminy jest obniżona w parkinsonizmie i podwyższona w schizofrenii, spadek poziomu noradrenaliny i serotoniny jest typowy dla stanów depresyjnych, a ich wzrost jest dla manii..

NEUROGLIA

Neuroglia to rozległa, heterogeniczna grupa elementów tkanki nerwowej, która zapewnia aktywność neuronów i spełnia niespecyficzne funkcje: wspierające, troficzne, rozgraniczające, barierowe, wydzielnicze i ochronne. Jest pomocniczym składnikiem tkanki nerwowej.

W ludzkim mózgu zawartość komórek glejowych (gliocytów) jest 5-10 razy większa niż liczba neuronów i zajmują około połowy jego objętości. W przeciwieństwie do neuronów dorosłe gliocyty są zdolne do podziału. W uszkodzonych obszarach mózgu rozmnażają się, wypełniając ubytki i tworząc blizny glejowe (glejoza); guzy glejowe (glejaki) stanowią 50% nowotworów wewnątrzczaszkowych.

Neurony mózgowe - budowa, klasyfikacja i ścieżki

Struktura neuronu

Każda struktura w ludzkim ciele składa się z określonych tkanek nieodłącznie związanych z narządem lub układem. W tkance nerwowej - neuron (neurocyt, nerw, neuron, włókno nerwowe). Co to są neurony w mózgu? Jest strukturalną i funkcjonalną jednostką tkanki nerwowej, która jest częścią mózgu. Oprócz anatomicznej definicji neuronu istnieje również funkcjonalna - jest to komórka pobudzana impulsami elektrycznymi, zdolna do przetwarzania, przechowywania i przekazywania informacji do innych neuronów za pomocą sygnałów chemicznych i elektrycznych..

Budowa komórki nerwowej nie jest tak trudna w porównaniu z określonymi komórkami innych tkanek, determinuje też jej funkcję. Neurocyt składa się z ciała (inna nazwa to soma) i procesów - aksonu i dendrytu. Każdy element neuronu spełnia swoją własną funkcję. Soma otoczona jest warstwą tkanki tłuszczowej, przez którą przechodzą tylko substancje rozpuszczalne w tłuszczach. Jądro i inne organelle znajdują się wewnątrz ciała: rybosomy, retikulum endoplazmatyczne i inne.

Oprócz samych neuronów w mózgu dominują następujące komórki, a mianowicie: komórki glejowe. Ze względu na swoją funkcję często określa się je mianem kleju mózgowego: glej służy jako funkcja pomocnicza dla neuronów, zapewniając im środowisko. Tkanka glejowa pozwala tkance nerwowej na regenerację, odżywienie i pomoc w wytworzeniu impulsu nerwowego.

Liczba neuronów w mózgu od zawsze interesowała badaczy z dziedziny neurofizjologii. Tak więc liczba komórek nerwowych wahała się od 14 miliardów do 100. Najnowsze badania przeprowadzone przez brazylijskich specjalistów wykazały, że liczba neuronów wynosi średnio 86 miliardów komórek.

Scions

Narzędziami w rękach neuronu są procesy, dzięki którym neuron może pełnić swoją funkcję przekaźnika i magazynu informacji. To procesy tworzą szeroką sieć nerwową, która pozwala ludzkiej psychice rozwijać się w całej okazałości. Istnieje mit, że zdolności umysłowe człowieka zależą od liczby neuronów lub ciężaru mózgu, ale tak nie jest: ludzie, których pola i podpola mózgu są wysoko rozwinięte (kilka razy więcej), stają się geniuszami. Dzięki temu pola odpowiedzialne za określone funkcje mogą wykonywać te funkcje bardziej kreatywnie i szybciej..

Axon

Akson jest długim procesem neuronu, który przekazuje impulsy nerwowe z somy nerwu do innych komórek lub narządów tego samego typu, unerwianych przez określony odcinek kolumny nerwowej. Natura obdarzyła kręgowce bonusem - błonnikiem mielinowym, w którego strukturze znajdują się komórki Schwanna, pomiędzy którymi znajdują się małe puste obszary - przechwycenia Ranviera. Wzdłuż nich, jak drabina, impulsy nerwowe przeskakują z jednego obszaru do drugiego. Taka konstrukcja pozwala na kilkakrotne przyspieszenie przesyłania informacji (do ok. 100 m / s). Szybkość ruchu impulsu elektrycznego wzdłuż światłowodu nie zawierającego mieliny wynosi średnio 2-3 metry na sekundę.

Dendryty

Innym rodzajem procesów komórek nerwowych są dendryty. W przeciwieństwie do długiego, litego aksonu, dendryt jest strukturą krótką i rozgałęzioną. Oddział ten nie uczestniczy w przekazywaniu informacji, a jedynie w ich otrzymywaniu. Tak więc podniecenie dociera do ciała neuronu za pomocą krótkich gałęzi dendrytów. O złożoności informacji, które dendryt może odbierać, decydują jego synapsy (specyficzne receptory nerwowe), a mianowicie średnica powierzchni. Dendryty, dzięki ogromnej liczbie swoich kolców, są w stanie nawiązać setki tysięcy kontaktów z innymi komórkami.

Metabolizm neuronów

Charakterystyczną cechą komórek nerwowych jest ich metabolizm. Metabolizm w neurocytach wyróżnia się dużą szybkością i przewagą procesów tlenowych (tlenowych). Tę cechę komórki tłumaczy fakt, że praca mózgu jest niezwykle energochłonna, a jego zapotrzebowanie na tlen jest ogromne. Pomimo tego, że mózg waży tylko 2% całkowitej masy ciała, jego zużycie tlenu wynosi około 46 ml / min, co stanowi 25% całkowitego spożycia organizmu.

Oprócz tlenu głównym źródłem energii dla tkanki mózgowej jest glukoza, w której ulega złożonym przemianom biochemicznym. Ostatecznie duża ilość energii jest uwalniana ze związków cukru. W ten sposób można odpowiedzieć na pytanie, jak poprawić połączenia nerwowe w mózgu: spożywaj pokarmy zawierające związki glukozy.

Funkcje neuronów

Pomimo stosunkowo prostej budowy neuron pełni wiele funkcji, z których główne to:

  • postrzeganie podrażnienia;
  • przetwarzanie bodźców;
  • transmisja impulsów;
  • formowanie odpowiedzi.

Funkcjonalnie neurony są podzielone na trzy grupy:

Dodatkowo w układzie nerwowym wyróżnia się funkcjonalnie inną grupę - nerwy hamujące (odpowiedzialne za hamowanie pobudzenia komórek). Takie komórki są odporne na rozprzestrzenianie się potencjału elektrycznego..

Klasyfikacja neuronów

Komórki nerwowe są zróżnicowane jako takie, więc neurony można klasyfikować na podstawie ich różnych parametrów i atrybutów, a mianowicie:

  • Sylwetka. W różnych częściach mózgu znajdują się neurocyty różnych postaci somy:
    • w kształcie gwiazdy;
    • wrzecionowaty;
    • piramidalny (komórki Betza).
  • Według liczby procesów:
    • jednobiegunowy: ma jeden proces;
    • dwubiegunowy: na ciele zachodzą dwa procesy;
    • wielobiegunowy: istnieją trzy lub więcej procesów na soma podobnych komórek.
  • Cechy kontaktowe powierzchni neuronu:
    • akso-somatyczny. W tym przypadku akson styka się z somą sąsiednich komórek tkanki nerwowej;
    • axo-dendritic. Ten rodzaj kontaktu obejmuje połączenie aksonu i dendrytu;
    • akso-aksonalny. Akson jednego neuronu ma połączenia z aksonem innej komórki nerwowej.

Rodzaje neuronów

Aby wykonywać świadome ruchy, konieczne jest, aby impuls powstały w zwojach motorycznych mózgu mógł dotrzeć do niezbędnych mięśni. W ten sposób wyróżnia się następujące typy neuronów: centralny neuron ruchowy i neuron obwodowy.

Pierwszy rodzaj komórek nerwowych wywodzi się z przedniego zakrętu centralnego, znajdującego się przed największą bruzdą mózgu - rowkiem Rolanda, czyli z komórek piramidalnych Betza. Ponadto aksony centralnego neuronu wnikają głębiej w półkule i przechodzą przez wewnętrzną torebkę mózgu.

Neurocyty ruchowe obwodowe są tworzone przez neurony ruchowe przednich rogów rdzenia kręgowego. Ich aksony docierają do różnych formacji, takich jak sploty, skupiska nerwów rdzeniowych i, co najważniejsze, mięśnie wykonawcze..

Rozwój i wzrost neuronów

Komórka nerwowa pochodzi z komórki progenitorowej. W trakcie rozwoju zaczynają rosnąć pierwsze aksony, nieco później dojrzewają dendryty. Pod koniec ewolucji procesu neurocytów w somie komórkowej tworzy się niewielka pieczęć o nieregularnym kształcie. Taka formacja nazywana jest stożkiem wzrostu. Zawiera mitochondria, neurofilamenty i kanaliki. Układy receptorowe komórki stopniowo dojrzewają, a obszary synaptyczne neurocytu rozszerzają się.

Ścieżki

Układ nerwowy ma własne strefy wpływu w całym ciele. Za pomocą przewodzących włókien przeprowadza się nerwową regulację układów, narządów i tkanek. Mózg, dzięki szerokiemu systemowi ścieżek, w pełni kontroluje stan anatomiczny i funkcjonalny każdej struktury ciała. Nerki, wątroba, żołądek, mięśnie i inne - wszystko to bada mózg, starannie i skrupulatnie koordynując i regulując każdy milimetr tkanki. A w przypadku niepowodzenia poprawia i dobiera odpowiedni model zachowania. Tak więc, dzięki ścieżkom, ciało ludzkie wyróżnia się autonomią, samoregulacją i zdolnością adaptacji do środowiska zewnętrznego..

Ścieżki mózgowe

Szlak to zbiór komórek nerwowych, których funkcją jest wymiana informacji między różnymi częściami ciała..

  • Asocjacyjne włókna nerwowe. Komórki te łączą różne ośrodki nerwowe, które znajdują się na tej samej półkuli..
  • Włókna spoidłowe. Ta grupa jest odpowiedzialna za wymianę informacji między podobnymi ośrodkami w mózgu..
  • Projekcyjne włókna nerwowe. Ta kategoria włókien łączy mózg z rdzeniem kręgowym..
  • Szlaki eksteroceptywne. Przenoszą impulsy elektryczne ze skóry i innych narządów zmysłów do rdzenia kręgowego..
  • Proprioceptywny. Taka grupa ścieżek przewodzi sygnały ze ścięgien, mięśni, więzadeł i stawów..
  • Szlaki interoceptywne. Włókna tego przewodu pochodzą z narządów wewnętrznych, naczyń krwionośnych i krezki jelitowej..

5 interakcji z neuroprzekaźnikami

Neurony z różnych lokalizacji komunikują się ze sobą za pomocą impulsów elektrycznych o charakterze chemicznym. Jaka jest więc podstawa ich edukacji? Istnieją tak zwane neuroprzekaźniki (neuroprzekaźniki) - złożone związki chemiczne. Na powierzchni aksonu znajduje się synapsa nerwowa - powierzchnia kontaktowa. Z jednej strony istnieje szczelina presynaptyczna, z drugiej - szczelina postsynaptyczna. Jest między nimi przerwa - to synapsa. W presynaptycznej części receptora znajdują się worki (pęcherzyki) zawierające pewną ilość neuroprzekaźników (kwantowych).

Gdy impuls zbliża się do pierwszej części synapsy, inicjowany jest złożony mechanizm biochemicznej kaskady, w wyniku którego otwierają się worki z mediatorami, a kwanty substancji pośrednich płynnie wpływają do szczeliny. Na tym etapie impuls zanika i pojawia się ponownie dopiero wtedy, gdy neuroprzekaźniki dotrą do szczeliny postsynaptycznej. Następnie procesy biochemiczne są ponownie aktywowane wraz z otwarciem bramek dla mediatorów, a te, działając na najmniejsze receptory, przekształcane są w impuls elektryczny, który dociera dalej w głąb włókien nerwowych.

Tymczasem wyróżnia się różne grupy tych samych neuroprzekaźników, a mianowicie:

  • Neuroprzekaźniki hamujące to grupa substancji, które mają hamujący wpływ na pobudzenie. Obejmują one:
    • kwas gamma-aminomasłowy (GABA);
    • glicyna.
  • Ekscytujący mediatorzy:
    • acetylocholina;
    • dopamina;
    • serotonina;
    • norepinefryna;
    • adrenalina.

Czy komórki nerwowe są odbudowane

Przez długi czas uważano, że neurony nie są zdolne do podziału. Jednak to stwierdzenie, według współczesnych badań, okazało się fałszywe: w niektórych częściach mózgu zachodzi proces neurogenezy prekursorów neurocytów. Ponadto tkanka mózgowa ma wyjątkowe właściwości neuroplastyczne. Jest wiele przypadków, w których zdrowa część mózgu przejmuje funkcję uszkodzonej.

Wielu neuronaukowców zastanawiało się, jak naprawić neurony w mózgu. Ostatnie badania amerykańskich naukowców wykazały, że do terminowej i prawidłowej regeneracji neurocytów nie trzeba stosować drogich leków. Aby to zrobić, wystarczy odpowiednio dobrać schemat snu i dobrze zjeść, uwzględniając w diecie witaminy z grupy B i niskokaloryczne potrawy..

Jeśli dojdzie do naruszenia połączeń nerwowych mózgu, są w stanie wyzdrowieć. Istnieją jednak poważne patologie połączeń i ścieżek nerwowych, takie jak choroba neuronu ruchowego. Następnie należy zwrócić się do specjalistycznej opieki klinicznej, w której neurolodzy będą mogli ustalić przyczynę patologii i podjąć właściwe leczenie..

Osoby, które wcześniej spożywały lub spożywały alkohol, często zadają pytanie, jak przywrócić neurony mózgu po alkoholu. Specjalista odpowiedziałby, że do tego trzeba systematycznie pracować nad swoim zdrowiem. Zakres zajęć obejmuje zbilansowaną dietę, regularne ćwiczenia, aktywność umysłową, spacery i podróże. Udowodniono, że połączenia nerwowe w mózgu rozwijają się poprzez badanie i kontemplację informacji, które są dla człowieka absolutnie nowe..

W warunkach przesycenia zbędną informacją, istnienia rynku fast foodów i siedzącego trybu życia mózg jakościowo ulega różnego rodzaju uszkodzeniom. Miażdżyca tętnic, zakrzepica naczyń krwionośnych, przewlekły stres, infekcje - wszystko to jest bezpośrednią drogą do zatykania mózgu. Mimo to istnieją leki, które przywracają komórki mózgowe. Główną i popularną grupą są nootropy. Leki z tej kategorii stymulują metabolizm neurocytów, zwiększają odporność na niedobór tlenu oraz wpływają pozytywnie na różne procesy psychiczne (pamięć, uwaga, myślenie). Oprócz nootropów na rynku farmaceutycznym dostępne są preparaty zawierające kwas nikotynowy wzmacniające ściany naczyń i inne. Należy pamiętać, że przywrócenie połączeń nerwowych w mózgu podczas przyjmowania różnych leków to długi proces..

Wpływ alkoholu na mózg

Alkohol ma negatywny wpływ na wszystkie narządy i układy, a zwłaszcza na mózg. Alkohol etylowy łatwo przenika przez bariery ochronne mózgu. Metabolit alkoholu, aldehyd octowy, jest poważnym zagrożeniem dla neuronów: dehydrogenaza alkoholowa (enzym przetwarzający alkohol w wątrobie) pobiera więcej płynów, w tym wodę z mózgu, podczas przetwarzania organizmu. Tak więc związki alkoholowe po prostu wysychają mózg, wyciągając z niego wodę, w wyniku czego dochodzi do atrofii struktur mózgowych i śmierci komórki. W przypadku jednorazowego spożycia alkoholu procesy te są odwracalne, czego nie można spierać się o przewlekłe spożywanie alkoholu, gdy oprócz zmian organicznych powstają stabilne cechy patocharakterologiczne alkoholika. Bardziej szczegółowe informacje o tym, jak występuje „wpływ alkoholu na mózg”.

Funkcje jądra neuronu

Komórki nerwowe, neurony lub neurocyty są wiodącymi komórkami różnicującymi tkanki nerwowej. Komórki odbierają sygnał, przekazują go do innych komórek nerwowych lub komórek efektorowych za pomocą neuroprzekaźników. Neurony różnią się pod względem wielkości, kształtów, struktur, funkcji i reaktywności. Zajmują określone miejsce w kompozycji łuków odruchowych, które stanowią materialne podłoże odruchów. W związku z tym, zgodnie z właściwościami funkcjonalnymi, rozróżnia się neurony czuciowe (receptorowe), interkalarne (asocjacyjne) i ruchowe (efektorowe)..

Zgodnie z cechami histologicznymi komórki nerwowe dzielą się na gwiaździste, piramidalne, wrzecionowate, pajęczaki itp. Na kształt komórek wpływa liczba procesów i sposób, w jaki odchodzą one od ciała neuronu. Ciało komórki nerwowej zawiera neuroplazmę i zwykle jedno jądro. Rozmiar ciała waha się w szerokim zakresie od 5 do 130 mikronów. Gałęzie mają od kilku mikrometrów do 1-1,5 m długości.

W zależności od liczby procesów neurony wyróżnia się jako jednobiegunowe (z jednym procesem), pseudo-jednobiegunowe, dwubiegunowe (z dwoma procesami) i wielobiegunowe (z więcej niż dwoma procesami). Procesy komórek nerwowych są wyspecjalizowane w wykonywaniu określonych funkcji i dlatego dzielą się na dwa typy. Niektóre z nich nazywane są dendrytami (z drzewa dendronowego), ponieważ są silnie rozgałęzione. Procesy te dostrzegają podrażnienie i kierują impulsy w kierunku ciała neuronu. Procesy innego rodzaju nazywane są aksonami. Pełnią funkcję usuwania impulsów nerwowych z ciała neuronu. Komórki nerwowe mają wiele dendrytów, ale jeden akson.

Jądro komórki nerwowej jest duże, okrągłe i zawiera zdekondensowaną chromatynę. W jądrze jest zdefiniowane jedno lub dwa duże jąderka. Większość jąder zawiera diploidalny zestaw chromosomów. W niektórych typach neuronów (neurony gruszkowate, diploidalne jądra o stopniu poliploidii do 4-8 p. Jądro neuronu reguluje syntezę białek w komórce. Komórki nerwowe charakteryzują się wysokim poziomem syntezy RNA i białek. Neuroplazma zawiera dobrze rozwinięte elementy wewnętrznego środowiska metabolicznego (ziarnisty endoplazmatyczny sieć z dużą ilością rybosomów, mitochondriów, kompleks Golgiego).

Za pomocą mikroskopii świetlnej w neuroplazmie wykrywa się substancję chromatofilną lub substancję Nissla, co jest związane z obecnością RNA w neuroplazmie. Substancja Nissla jest głównym składnikiem komórki nerwowej syntetyzującym białka. Znajduje się najczęściej wokół jądra, ale występuje również na obrzeżach ciała neuronu, a także w dendrytach. W miejscu powstania aksonu (w kopcu aksonów) i wzdłuż aksonu nie określono substancji Nissla. W zależności od stanu funkcjonalnego neuronu wielkość i umiejscowienie grudek substancji Nissla może się znacznie różnić. Zniknięcie substancji nazywa się chromatolizą..

W cytoplazmie komórek nerwowych wykrywane są składniki układu mięśniowo-szkieletowego (mikrotubule, włókna pośrednie - neurofilamenty i mikrofilamenty). Neurofilamenty to struktury włókniste o średnicy 6-10 nm, składające się z ułożonych helikalnie cząsteczek kwaśnych białek. Mikrotubule to cylindryczne struktury o średnicy 24 nm. Struktury te nie są widoczne pod mikroskopem świetlnym. Jednak gdy preparaty tkanki nerwowej są impregnowane solami srebra, następuje agregacja neurofilamentów, odkładanie się na nich metalicznego srebra, a następnie widoczne stają się nitkowate struktury. Takie sztucznie zagregowane formacje są opisane pod nazwą neurofibryli..

Przechodzą w ciele neuronu w różnych kierunkach, aw procesach - równolegle do osi podłużnej, zapewniając przepływ aksoplazmy w dwóch kierunkach. Centriole są wykrywane w neuroplazmie. Większość białek neuroplazmatycznych jest stale odnawiana. Pokazano ciągłe przemieszczanie aksoglazmy w kierunku od ciała komórki do końcowych odgałęzień aksonu (transport w przód). Przepływ aksoplazmy występuje z szybkością około 2-5 mm dziennie. Oprócz powolnego ruchu aksoplazmy istnieje mechanizm szybkiego ruchu białek wzdłuż procesów komórek nerwowych. Podstawę strukturalną szybkiego (od 400 do 2000 mm dziennie) transportu substancji z organizmu wzdłuż procesów stanowią mikrofilamenty i neurotubule.

W aksonach i dendrytach neuronów obserwuje się również transport wsteczny, gdy do ciała neuronu dostarczany jest materiał makrocząsteczkowy z części obwodowych procesów.

Ciągła odnowa białek w komórkach nerwowych jest uważana za rodzaj modyfikacji regeneracji fizjologicznej (wewnątrzkomórkowej) w stabilnej populacji komórek neuronów.

Struktura i typy neuronów

Głównym składnikiem mózgu człowieka lub innego ssaka jest neuron (zwany także neuronem). To właśnie te komórki tworzą tkankę nerwową. Obecność neuronów pomaga dostosować się do warunków środowiskowych, czuć, myśleć. Z ich pomocą sygnał jest przesyłany do żądanego obszaru ciała. W tym celu wykorzystuje się neuroprzekaźniki. Znając budowę neuronu, jego cechy, można zrozumieć istotę wielu chorób i procesów zachodzących w tkankach mózgowych.

W łukach odruchowych to neurony są odpowiedzialne za odruchy, regulację funkcji organizmu. Trudno znaleźć inny typ komórek w organizmie, które wyróżniałyby się taką różnorodnością kształtów, rozmiarów, funkcji, budowy i reaktywności. Ustalimy każdą różnicę, porównamy je. Tkanka nerwowa zawiera neurony i neuroglej. Rozważ szczegółowo strukturę i funkcje neuronu.

Ze względu na swoją budowę neuron jest wyjątkową, wysoce wyspecjalizowaną komórką. Nie tylko przewodzi impulsy elektryczne, ale także je generuje. Podczas ontogenezy neurony utraciły zdolność reprodukcji. Jednocześnie ciało zawiera różnorodne neurony, z których każdy ma swoją własną funkcję..

Neurony pokryte są niezwykle cienką i jednocześnie bardzo czułą membraną. Nazywa się to neurolemmą. Wszystkie włókna nerwowe, a raczej ich aksony, pokryte są mieliną. Osłonka mielinowa składa się z komórek glejowych. Kontakt między dwoma neuronami nazywany jest synapsą..

Struktura

Zewnętrznie neurony są bardzo nietypowe. Mają procesy, których liczba może wahać się od jednego do wielu. Każda witryna pełni swoją własną funkcję. Kształt neuronu przypomina gwiazdę, która jest w ciągłym ruchu. Tworzą go:

  • soma (ciało);
  • dendryty i aksony (procesy).

Akson i dendryt znajdują się w strukturze każdego neuronu w dorosłym organizmie. To oni przewodzą sygnały bioelektryczne, bez których żadne procesy w organizmie człowieka nie mogą wystąpić..

Istnieją różne typy neuronów. Różnica polega na kształcie, wielkości, liczbie dendrytów. Rozważymy szczegółowo strukturę i typy neuronów, podzielimy je na grupy i porównamy typy. Znając typy neuronów i ich funkcje, łatwo jest zrozumieć, jak działa mózg i ośrodkowy układ nerwowy.

Anatomia neuronów jest złożona. Każdy gatunek ma swoje własne cechy strukturalne, właściwości. Wypełniają całą przestrzeń mózgu i rdzenia kręgowego. W ciele każdej osoby jest kilka typów. Mogą uczestniczyć w różnych procesach. Jednocześnie komórki te w procesie ewolucji utraciły zdolność podziału. Ich liczba i połączenie są stosunkowo stabilne..

Neuron to punkt końcowy, który wysyła i odbiera sygnał bioelektryczny. Komórki te zapewniają absolutnie wszystkie procesy w organizmie i mają dla organizmu ogromne znaczenie..

Ciało włókien nerwowych zawiera neuroplazmę i najczęściej jedno jądro. Scions specjalizują się w określonych funkcjach. Są podzielone na dwa typy - dendryty i aksony. Nazwa dendrytów związana jest z kształtem procesów. Naprawdę wyglądają jak drzewo, które mocno się rozgałęzia. Wielkość procesów wynosi od kilku mikrometrów do 1-1,5 m. Komórka z aksonem bez dendrytów znajduje się dopiero na etapie rozwoju embrionalnego.

Zadaniem procesów jest dostrzeżenie przychodzących bodźców i skierowanie impulsu do organizmu bezpośrednio z neuronu. Akson neuronu usuwa impulsy nerwowe z jego ciała. Neuron ma tylko jeden akson, ale może mieć rozgałęzienia. W tym przypadku pojawia się kilka zakończeń nerwowych (dwa lub więcej). Dendrytów może być wiele.

Wzdłuż aksonu nieustannie krążą pęcherzyki zawierające enzymy, neurosekrety i glikoproteiny. Kierowane są z centrum. Prędkość ruchu niektórych z nich wynosi 1-3 mm na dobę. Ten prąd nazywa się wolnym. Jeśli prędkość ruchu wynosi 5-10 mm na godzinę, taki prąd określa się jako szybki.

Jeśli gałęzie aksonu odchodzą od ciała neuronu, wówczas rozgałęzienia dendrytu. Ma wiele gałęzi, a te końcowe są najcieńsze. Średnio jest 5-15 dendrytów. Znacząco zwiększają powierzchnię włókien nerwowych. To dzięki dendrytom neurony łatwo kontaktują się z innymi komórkami nerwowymi. Komórki z wieloma dendrytami nazywane są wielobiegunowymi. Większość z nich w mózgu.

Ale dwubiegunowe znajdują się w siatkówce i aparacie ucha wewnętrznego. Mają tylko jeden akson i dendryt..

Nie ma komórek nerwowych, które nie mają żadnych procesów. W ciele osoby dorosłej znajdują się neurony, które mają co najmniej jeden akson i jeden dendryt. Tylko neuroblasty zarodka mają jeden proces - akson. W przyszłości takie ogniwa zostaną zastąpione pełnoprawnymi.

Organelle są obecne w neuronach, podobnie jak w wielu innych komórkach. Są to elementy trwałe, bez których nie mogą istnieć. Organelle znajdują się głęboko w komórkach, w cytoplazmie.

Neurony mają duże, okrągłe jądro zawierające zdekondensowaną chromatynę. Każde jądro zawiera 1-2 raczej duże jądra. W większości przypadków jądra zawierają diploidalny zestaw chromosomów. Zadaniem jądra jest regulacja bezpośredniej syntezy białek. Komórki nerwowe syntetyzują dużo RNA i białek.

Neuroplazm zawiera rozwiniętą strukturę metabolizmu wewnętrznego. Istnieje wiele mitochondriów, rybosomów i kompleksu Golgiego. Jest też substancja Nissla, która syntetyzuje białka komórek nerwowych. Substancja ta znajduje się wokół jądra, a także na obrzeżach ciała, w dendrytach. Bez tych wszystkich komponentów nie będzie możliwe przesyłanie ani odbieranie sygnału bioelektrycznego..

Cytoplazma włókien nerwowych zawiera elementy układu mięśniowo-szkieletowego. Znajdują się w ciele i procesach. Neuroplasm stale odnawia swój skład białkowy. Porusza się za pomocą dwóch mechanizmów - wolnego i szybkiego.

Ciągłą odnowę białek w neuronach można uznać za modyfikację regeneracji wewnątrzkomórkowej. Jednocześnie ich populacja nie zmienia się, ponieważ nie dzielą się.

Formularz

Neurony mogą mieć różne kształty ciała: gwiaździste, wrzecionowate, kuliste, gruszkowate, piramidalne itp. Tworzą różne części mózgu i rdzenia kręgowego:

  • gwiaździsty - są to neurony ruchowe rdzenia kręgowego;
  • sferyczne tworzą wrażliwe komórki węzłów kręgowych;
  • piramidalne tworzą korę mózgową;
  • gruszkowate tworzą tkankę móżdżku;
  • wrzecionowate są częścią tkanki kory mózgowej.

Jest inna klasyfikacja. Dzieli neurony zgodnie ze strukturą procesów i ich liczbą:

  • unipolarny (tylko jeden proces);
  • dwubiegunowy (istnieje kilka procesów);
  • wielobiegunowy (wiele procesów).

Struktury jednobiegunowe nie mają dendrytów, nie występują u dorosłych, ale są obserwowane podczas rozwoju zarodka. Dorośli mają komórki pseudo-jednobiegunowe, które mają jeden akson. Rozgałęzia się na dwa procesy na wyjściu z ciała komórki.

Neurony dwubiegunowe mają jeden dendryt i jeden akson. Można je znaleźć w siatkówce oczu. Przekazują impulsy z fotoreceptorów do komórek zwojowych. To komórki zwoju tworzą nerw wzrokowy..

Większość układu nerwowego składa się z neuronów o strukturze wielobiegunowej. Mają dużo dendrytów.

Wymiary

Różne typy neuronów mogą znacznie różnić się rozmiarem (5-120 mikronów). Są bardzo krótkie i są po prostu gigantyczne. Średnia wielkość to 10-30 mikronów. Największe z nich to neurony ruchowe (znajdują się w rdzeniu kręgowym) i piramidy Betza (te olbrzymy można spotkać w półkulach mózgowych). Wymienione typy neuronów to motoryczne lub eferentne. Są tak duże, ponieważ muszą otrzymać dużo aksonów z pozostałych włókien nerwowych..

Co zaskakujące, poszczególne neurony ruchowe zlokalizowane w rdzeniu kręgowym mają około 10 tysięcy synaps. Zdarza się, że długość jednego procesu sięga 1-1,5 m.

Klasyfikacja funkcjonalna

Istnieje również klasyfikacja neuronów uwzględniająca ich funkcję. Zawiera neurony:

  • wrażliwy;
  • przestępny;
  • silnik.

Dzięki komórkom „motorycznym” rozkazy są wysyłane do mięśni i gruczołów. Wysyłają impulsy z centrum na peryferia. Ale przez wrażliwe komórki sygnał jest wysyłany z peryferii bezpośrednio do centrum.

Tak więc neurony są klasyfikowane według:

  • Formularz;
  • Funkcje;
  • liczba procesów.

Neurony można znaleźć nie tylko w mózgu, ale także w rdzeniu kręgowym. Występują również w siatkówce oczu. Te komórki pełnią jednocześnie kilka funkcji, zapewniają:

  • percepcja środowiska zewnętrznego;
  • podrażnienie środowiska wewnętrznego.

Neurony biorą udział w procesie pobudzenia i hamowania mózgu. Otrzymane sygnały przesyłane są do ośrodkowego układu nerwowego dzięki pracy neuronów czuciowych. Tutaj impuls jest przechwytywany i przesyłany przez światłowód do żądanej strefy. Jest analizowany przez wiele interneuronów w mózgu lub rdzeniu kręgowym. Dalszą pracę wykonuje neuron ruchowy.

Neuroglia

Neurony nie są zdolne do podziału, dlatego argumentowano, że komórki nerwowe nie mogą zostać przywrócone. Dlatego należy je chronić ze szczególną troską. Neuroglia jest odpowiedzialny za główną funkcję niani. Znajduje się między włóknami nerwowymi.

Te małe komórki oddzielają neurony od siebie, utrzymują je na miejscu. Mają długą listę funkcji. Dzięki neuroglia zachowany jest stały system ustalonych połączeń, zapewniona jest lokalizacja, odżywianie i odbudowa neuronów, uwalniane są poszczególne mediatory, a obce genetycznie ulegają fagocytizacji.

W ten sposób neuroglia spełnia szereg funkcji:

  1. wsparcie;
  2. rozgraniczenie;
  3. regeneracyjny;
  4. troficzny;
  5. wydzielniczy;
  6. ochronny itp..

W ośrodkowym układzie nerwowym neurony tworzą szarą materię, a poza mózgiem gromadzą się w specjalnych połączeniach, węzłach - zwojach. Dendryty i aksony tworzą istotę białą. Na obrzeżach to dzięki tym procesom budowane są włókna, z których zbudowane są nerwy..

Wynik

Fizjologia człowieka uderza w swoją spójność. Mózg stał się największym wytworem ewolucji. Jeśli wyobrażamy sobie organizm w postaci harmonijnego systemu, to neurony są przewodami, przez które sygnał przechodzi z mózgu iz powrotem. Ich liczba jest ogromna, tworzą w naszym organizmie wyjątkową sieć. W każdej sekundzie przechodzą przez niego tysiące sygnałów. To niesamowity system, który pozwala nie tylko funkcjonować organizmowi, ale także kontaktować się ze światem zewnętrznym..

Bez neuronów organizm po prostu nie może istnieć, dlatego warto stale dbać o stan swojego układu nerwowego. Ważne jest, aby dobrze się odżywiać, unikać przepracowania, stresu, leczyć choroby na czas.

Dendryt, akson i synapsa, budowa komórki nerwowej

Dendryt, akson i synapsa, budowa komórki nerwowej

Błona komórkowa

Ten element pełni funkcję bariery, oddzielając środowisko wewnętrzne od zewnętrznego neurogleju. Najcieńszy film składa się z dwóch warstw cząsteczek białka i znajdujących się między nimi fosfolipidów. Budowa błony neuronu sugeruje obecność w jej strukturze specyficznych receptorów odpowiedzialnych za rozpoznawanie bodźców. Mają selektywną wrażliwość i, jeśli to konieczne, są „włączane” w obecności kontrahenta. Komunikacja między środowiskiem wewnętrznym i zewnętrznym odbywa się poprzez kanaliki, przez które przechodzą jony wapnia lub potasu. Ponadto otwierają się lub zamykają pod działaniem receptorów białkowych.

Dzięki membranie komórka ma swój własny potencjał. Kiedy jest przenoszona wzdłuż łańcucha, pobudliwa tkanka jest unerwiona. Kontakt błon sąsiednich neuronów zachodzi w synapsach. Utrzymanie stałości środowiska wewnętrznego jest ważnym elementem życia każdej komórki. Membrana precyzyjnie reguluje stężenie cząsteczek i naładowanych jonów w cytoplazmie. W tym przypadku transportowane są w ilościach niezbędnych do przebiegu reakcji metabolicznych na optymalnym poziomie..

Klasyfikacja

Klasyfikacja strukturalna

Na podstawie liczby i lokalizacji dendrytów i aksonów neurony są podzielone na neurony anaksonowe, jednobiegunowe, neurony pseudo-jednobiegunowe, neurony dwubiegunowe i neurony wielobiegunowe (wiele pni dendrytycznych, zwykle eferentnych).

Neurony Anaxon to małe komórki zgrupowane w pobliżu rdzenia kręgowego w zwojach międzykręgowych, które nie mają anatomicznych oznak rozdzielenia procesów na dendryty i aksony. Wszystkie procesy w komórce są bardzo podobne. Funkcjonalny cel neuronów innych niż aksonów jest słabo poznany.

Neurony jednobiegunowe - neurony z jednym procesem są obecne np. W jądrze czuciowym nerwu trójdzielnego śródmózgowia. Wielu morfologów uważa, że ​​neurony jednobiegunowe w ludzkim ciele i wyższych kręgowcach nie występują..

Neurony dwubiegunowe - neurony z jednym aksonem i jednym dendrytem zlokalizowane w wyspecjalizowanych narządach zmysłów - siatkówce oka, nabłonku węchowym i opuszce, zwojach słuchowych i przedsionkowych.

Neurony wielobiegunowe to neurony z jednym aksonem i kilkoma dendrytami. Ten typ komórek nerwowych dominuje w ośrodkowym układzie nerwowym..

Neurony pseudo-jednobiegunowe są wyjątkowe w swoim rodzaju. Jeden proces opuszcza ciało, które natychmiast dzieli się w kształcie litery T. Cały ten pojedynczy przewód jest pokryty osłonką mielinową i strukturalnie jest aksonem, chociaż wzdłuż jednej z gałęzi wzbudzenie nie przechodzi z, ale do ciała neuronu. Strukturalnie dendryty są rozgałęzieniami na końcu tego (obwodowego) procesu. Strefa wyzwalająca jest początkiem tego rozgałęzienia (to znaczy znajduje się poza ciałem komórki). Te neurony znajdują się w zwojach rdzeniowych..

Klasyfikacja funkcjonalna

W zależności od pozycji w łuku odruchowym rozróżnia się neurony doprowadzające (neurony czuciowe), neurony odprowadzające (niektóre z nich nazywane są neuronami ruchowymi, czasami ta niezbyt dokładna nazwa dotyczy całej grupy odprowadzających) i interneurony (interneurony).

Neurony doprowadzające (wrażliwe, czuciowe, receptorowe lub dośrodkowe). Neurony tego typu obejmują pierwotne komórki narządów zmysłów i komórki pseudo-jednobiegunowe, w których dendryty mają wolne zakończenia.

Efektywne neurony (efektorowe, motoryczne, motoryczne lub odśrodkowe). Neurony tego typu obejmują neurony końcowe - ultimatum i przedostatni - nie ultimatum.

Asocjacyjne neurony (interneurony lub interneurony) - grupa neuronów tworzy połączenie między eferentnymi i aferentnymi.

Neurony wydzielnicze to neurony, które wydzielają wysoce aktywne substancje (neurohormony). Mają dobrze rozwinięty kompleks Golgiego, akson zakończony jest synapsami osiowo-nosowymi.

Klasyfikacja morfologiczna

Struktura morfologiczna neuronów jest zróżnicowana. Klasyfikując neurony stosuje się kilka zasad:

  • wziąć pod uwagę rozmiar i kształt ciała neuronu;
  • liczba i charakter rozgałęzień procesów;
  • długość aksonu i obecność wyspecjalizowanych membran.

W zależności od kształtu komórki, neurony mogą być kuliste, ziarniste, gwiaździste, piramidalne, gruszkowate, wrzecionowate, nieregularne itp. Wielkość ciała neuronu waha się od 5 mikronów w małych komórkach ziarnistych do 120-150 mikronów w gigantycznych neuronach piramidalnych.

W zależności od liczby procesów wyróżnia się następujące typy morfologiczne neuronów:

  • neurocyty jednobiegunowe (z jednym procesem), obecne na przykład w jądrze czuciowym nerwu trójdzielnego w śródmózgowiu;
  • komórki pseudo-jednobiegunowe zgrupowane w pobliżu rdzenia kręgowego w zwojach międzykręgowych;
  • neurony dwubiegunowe (mają jeden akson i jeden dendryt) zlokalizowane w wyspecjalizowanych narządach zmysłów - siatkówce oka, nabłonku węchowym i opuszce, zwojach słuchowych i przedsionkowych;
  • neurony wielobiegunowe (mają jeden akson i kilka dendrytów), dominujące w ośrodkowym układzie nerwowym.

Struktura neuronu

Ciało komórki

Ciało komórki nerwowej składa się z protoplazmy (cytoplazmy i jądra), ograniczonej od zewnątrz przez błonę dwuwarstwy lipidowej. Lipidy składają się z hydrofilowych głów i hydrofobowych ogonów. Lipidy są ułożone ze sobą hydrofobowymi ogonami, tworząc warstwę hydrofobową. Warstwa ta przepuszcza tylko substancje rozpuszczalne w tłuszczach (np. Tlen i dwutlenek węgla). Na błonie znajdują się białka: w postaci globulek na powierzchni, na których obserwuje się wzrost polisacharydów (glikokaliksu), dzięki czemu komórka odczuwa zewnętrzne podrażnienie, oraz integralne białka, które wnikają w błonę na wylot, które zawierają kanały jonowe.

Neuron składa się z ciała o średnicy od 3 do 130 mikronów. Ciało zawiera jądro (z dużą liczbą porów jądrowych) i organelle (w tym wysoko rozwinięty szorstki EPR z aktywnymi rybosomami, aparat Golgiego), a także z procesów. Istnieją dwa rodzaje procesów: dendryty i aksony. Neuron ma rozwinięty cytoszkielet, który przenika do jego procesów. Cytoszkielet zachowuje kształt komórki, jego włókna służą jako „szyny” do transportu organelli i substancji upakowanych w pęcherzykach błonowych (np. Neuroprzekaźników). Cytoszkielet neuronu składa się z włókienek o różnych średnicach: Mikrotubule (D = 20-30 nm) - składają się z tubuliny białkowej i rozciągają się od neuronu wzdłuż aksonu, aż do zakończeń nerwowych. Neurofilamenty (D = 10 nm) - wraz z mikrotubulami zapewniają wewnątrzkomórkowy transport substancji. Mikrofilamenty (D = 5 nm) - składają się z aktyny i białek miozyny, szczególnie wyrażanych w procesach wzrostu i neurogleju (Neuroglia lub po prostu glia (od starożytnej greki νεῦρον - włókno, nerw + γλία - klej), - zespół pomocniczych komórek tkanki nerwowej. Stanowi około 40% objętości ośrodkowego układu nerwowego. Liczba komórek glejowych w mózgu jest w przybliżeniu równa liczbie neuronów).

W ciele neuronu ujawnia się rozwinięty aparat syntetyczny, ziarnista retikulum endoplazmatyczne neuronu jest zabarwione bazofilowo i jest znane jako „tigroid”. Tigroid przenika do początkowych odcinków dendrytów, ale znajduje się w zauważalnej odległości od początku aksonu, który służy jako znak histologiczny aksonu. Neurony różnią się kształtem, liczbą procesów i funkcją. W zależności od funkcji rozróżnia się sensoryczne, efektorowe (motoryczne, wydzielnicze) i interkalarne. Wrażliwe neurony odbierają bodźce, zamieniają je na impulsy nerwowe i przekazują do mózgu. Skuteczne (od łac. Effectus - akcja) - opracowuj i wysyłaj polecenia do organów roboczych. Intercalary - realizuje komunikację między neuronami czuciowymi i ruchowymi, uczestniczy w przetwarzaniu informacji i generowaniu poleceń.

Rozróżnij transport aksonalny postępujący (z ciała) i wsteczny (do ciała).

Dendryty i akson

Główne artykuły: Dendrite i Axon

Diagram struktury neuronu

Axon to długi proces neuronu. Przystosowany do przewodzenia wzbudzenia i informacji z ciała neuronu do neuronu lub z neuronu do organu wykonawczego.
Dendryty są krótkimi i silnie rozgałęzionymi procesami neuronowymi, które służą jako główne miejsce powstawania synaps pobudzających i hamujących, które wpływają na neuron (różne neurony mają różny stosunek długości aksonu i dendrytów) i które przekazują wzbudzenie do ciała neuronu. Neuron może mieć wiele dendrytów i zwykle tylko jeden akson. Jeden neuron może mieć połączenia z wieloma (do 20 000) innymi neuronami.

Dendryty dzielą się dychotomicznie, podczas gdy aksony dają zabezpieczenia. Mitochondria są zwykle skoncentrowane w węzłach gałęzi..

Dendryty nie mają otoczki mielinowej, ale aksony mogą ją mieć. Miejscem generacji wzbudzenia w większości neuronów jest kopiec aksonalny - formacja w miejscu powstania aksonu z ciała. We wszystkich neuronach strefa ta nazywana jest wyzwalaczem.

Synapsa

Główny artykuł: Synapse

Synapsa (gr. Σύναψις, od συνάπτειν - przytulić, objąć, uścisnąć dłoń) to miejsce kontaktu między dwoma neuronami lub między neuronem a komórką efektorową odbierającą sygnał. Służy do przekazywania impulsu nerwowego między dwiema komórkami, a podczas transmisji synaptycznej można regulować amplitudę i częstotliwość sygnału. Niektóre synapsy powodują depolaryzację neuronów i są pobudzające, inne - hiperpolaryzację i hamują. Zwykle do wzbudzenia neuronu potrzebna jest stymulacja z kilku synaps pobudzających..

Termin został wprowadzony przez angielskiego fizjologa Charlesa Sherringtona w 1897 roku.

Literatura

  • Polyakov G.I., O zasadach organizacji neuronalnej mózgu, M: MGU, 1965
  • Kositsyn NS Mikrostruktura dendrytów i połączeń aksodendrytycznych w ośrodkowym układzie nerwowym. Moskwa: Nauka, 1976, 197 s..
  • Nemechek S. i in., Introduction to neurobiology, Avicennum: Prague, 1978, 400 s..
  • Brain (zbiór artykułów: D. Hubel, C. Stevens, E. Kandel i in. - wydanie Scientific American (wrzesień 1979)). M.: Mir, 1980
  • Savelyeva-Novoselova N.A., Savelyev A.V. Urządzenie do modelowania neuronu. Tak jak. Nr 1436720, 1988
  • Savelyev A. V. Źródła zmienności właściwości dynamicznych układu nerwowego na poziomie synaptycznym // czasopismo „Sztuczna inteligencja”, Narodowa Akademia Nauk Ukrainy. - Donieck, Ukraina, 2006. - Nr 4. - P. 323-338.

Struktura neuronu

Rysunek przedstawia strukturę neuronu. Składa się z korpusu głównego i rdzenia. Z ciała komórki wydobywa się gałąź licznych włókien zwanych dendrytami..

Silne i długie dendryty nazywane są aksonami, które w rzeczywistości są znacznie dłuższe niż na zdjęciu. Ich długość waha się od kilku milimetrów do ponad metra..

Aksony odgrywają wiodącą rolę w przekazywaniu informacji między neuronami i zapewniają pracę całego układu nerwowego.

Połączenie dendrytu (aksonu) z innym neuronem nazywane jest synapsą. Dendryty w obecności bodźców mogą rosnąć tak silnie, że zaczynają odbierać impulsy od innych komórek, co prowadzi do powstania nowych połączeń synaptycznych.

Połączenia synaptyczne odgrywają istotną rolę w kształtowaniu osobowości człowieka. Tak więc osoba z ugruntowanym pozytywnym doświadczeniem będzie patrzeć na życie z miłością i nadzieją, osoba, która ma połączenia nerwowe z ładunkiem ujemnym, w końcu stanie się pesymistą.

Błonnik

Błony glejowe są niezależnie zlokalizowane wokół procesów nerwowych. Razem tworzą włókna nerwowe. Gałęzie w nich nazywane są cylindrami osiowymi. Istnieją włókna bez mieliny i bez mieliny. Różnią się budową błony glejowej. Włókna bez mieliny mają dość prostą strukturę. Osiowy cylinder zbliżający się do komórki glejowej wygina cytolemę. Cytoplazma zamyka się nad nią i tworzy mezakson - podwójną fałdę. Jedna komórka glejowa może zawierać kilka osiowych cylindrów. To są włókna „kablowe”. Ich gałęzie mogą przechodzić do sąsiednich komórek glejowych. Impuls porusza się z prędkością 1-5 m / s. Włókna tego typu znajdują się podczas embriogenezy oraz w obszarach postganglionowych układu wegetatywnego. Segmenty mieliny są grube. Znajdują się w układzie somatycznym unerwiającym mięśnie szkieletu. Lemmocyty (komórki glejowe) przechodzą sekwencyjnie w łańcuchu. Tworzą pasmo. W środku biegnie osiowy cylinder. Błona glejowa zawiera:

  • Wewnętrzna warstwa komórek nerwowych (mielina). Uważany jest za główny. W niektórych obszarach między warstwami cytolemmy znajdują się wypustki, które tworzą nacięcia mielinowe.
  • Warstwa obwodowa. Zawiera organelle i jądro - neurilemma.
  • Gruba membrana fundamentowa.

Struktura wewnętrzna neuronów

Jądro neuronu
zwykle duże, okrągłe, z drobno rozproszonymi
chromatyna, 1-3 duże jąderka. to
odzwierciedla wysoką intensywność
procesy transkrypcyjne w jądrze neuronu.

Błona komórkowa
neuron jest w stanie generować i przewodzić
impulsy elektryczne. To jest osiągnięte
lokalna zmiana przepuszczalności
jego kanały jonowe dla Na + i K +, zmieniając
potencjał elektryczny i szybko
przesuwając go wzdłuż cytolemmy (fala
depolaryzacja, impuls nerwowy).

W cytoplazmie neuronów
wszystkie pospolite organelle są dobrze rozwinięte
Miejsce docelowe. Mitochondria
są liczne i zapewniają wysokie
potrzeby energetyczne neuronu,
związane ze znaczącą aktywnością
procesy syntetyczne, przeprowadzanie
impulsy nerwowe, praca jonowa
lakierki. Charakteryzują się szybkością
zużycie (Rysunek 8-3).
Złożony
Golgi jest bardzo
dobrze rozwinięty. To nie przypadek, że to organelle
został po raz pierwszy opisany i zademonstrowany
w trakcie cytologii neuronów.
Dzięki mikroskopii świetlnej ujawnia się
w postaci pierścieni, nitek, ziaren,
zlokalizowane wokół jądra (dictyosomy).
Liczne lizosomy
zapewniają ciągłe intensywne
zniszczenie elementów zużywających się
cytoplazma neuronów (autofagia).

R jest.
8-3. Organizacja ultra-strukturalna
ciało neuronu.

D. Dendryty. I.
Axon.

1. Jądro (jąderko
pokazane strzałką).

2. Mitochondria.

3. Złożone
Golgi.

4. Chromatofilny
substancja (obszary ziarniste
retikulum cytoplazmatyczne).

6. Aksonalne
kopiec.

7. Neurotubule,
neurofilamenty.

(Według V.L. Bykow).

Dla normalnego
funkcjonowanie i odnawianie struktur
neuron w nich powinien być dobrze rozwinięty
aparatura do syntezy białek (ryż.
8-3). Ziarnisty
retikulum cytoplazmatyczne
tworzy skupiska w cytoplazmie neuronów,
które dobrze malują z podstawowym
barwią i są widoczne pod światło
mikroskopia w postaci grudek chromatofilnych
Substancje
(substancja zasadochłonna lub tygrysia,
substancja Nissl). Pojęcie „substancja”
Nissl
zachowany na cześć naukowca Franza
Nissl, który jako pierwszy to opisał. Grudki
zlokalizowane są substancje chromatofilne
w neuronalnych perikaryach i dendrytach,
ale nigdy nie znaleziono w aksonach,
gdzie opracowano aparat do syntezy białek
słabo (Rysunek 8-3). Z długotrwałym podrażnieniem
lub uszkodzenie neuronu, te gromady
ziarnista retikulum cytoplazmatyczne
rozpadają się na oddzielne elementy, które
na poziomie optycznym
zniknięcie substancji Nissla
(chromatoliza,
tigroliza).

Cytoszkielet
neurony są dobrze rozwinięte, tworzą
trójwymiarowa sieć reprezentowana przez
neurofilamenty (o grubości 6-10 nm) i
neurotubule (średnica 20-30 nm).
Neurofilamenty i neurotubule
połączone ze sobą poprzecznie
mosty po zamocowaniu sklejają się ze sobą
na belki o grubości 0,5-0,3 μm, co
zabarwione solami srebra.
poziom optyczny, opisano je poniżej
zwany neurofibrylem.
Tworzą się
sieć w perikarya neurocytów i w
procesy przebiegają równolegle (rys. 8-2).
Cytoszkielet utrzymuje komórki w kształcie,
a także zapewnia transport
funkcja - uczestniczy w transporcie substancji
od perikarionu do procesów (aksonalny
transport).

Włączenia
w cytoplazmie neuronu
krople lipidowe, granulki
lipofuscyna
- „pigment
starzenie się ”- kolor żółto-brązowy
natura lipoprotein. Oni reprezentują
są ciałami szczątkowymi (telolizosomami)
z produktami niestrawionych struktur
neuron. Najwyraźniej lipofuscyna
może się kumulować w młodym wieku,
z intensywnym funkcjonowaniem i
uszkodzenie neuronów. Poza tym w
cytoplazma neuronów istoty czarnej
i niebieskie plamki na pniu mózgu
wtrącenia pigmentowe melaniny.
W wielu neuronach mózgu
pojawiają się wtrącenia glikogenu.

Neurony nie są zdolne do dzielenia się
ich liczba stopniowo maleje wraz z wiekiem
z powodu naturalnej śmierci. Kiedy
choroby zwyrodnieniowe (choroba
Choroba Alzheimera, Huntingtona, parkinsonizm)
intensywność apoptozy wzrasta i
liczba neuronów w pewnych
części układu nerwowego ostro
maleje.

Komórki nerwowe

Aby zapewnić wiele połączeń, neuron ma specjalną strukturę. Oprócz ciała, w którym koncentrują się główne organelle, zachodzą procesy. Część z nich jest krótka (dendryty), przeważnie jest ich kilka, druga (akson) jest jedna, a jej długość w poszczególnych konstrukcjach może dochodzić do 1 metra.

Struktura komórki nerwowej neuronu ma taką formę, aby zapewnić najlepszą wymianę informacji. Dendryty silnie się rozgałęziają (jak korona drzewa). Poprzez swoje zakończenia wchodzą w interakcje z procesami innych komórek. Miejsce, w którym się spotykają, nazywane jest synapsą. Istnieje odbiór i transmisja impulsu. Jego kierunek: receptor - dendryt - ciało komórkowe (soma) - akson - narząd lub tkanka reagująca.

Struktura wewnętrzna neuronu pod względem składu organelli jest podobna do innych jednostek strukturalnych tkanek. Zawiera jądro i cytoplazmę ograniczone błoną. Wewnątrz znajdują się mitochondria i rybosomy, mikrotubule, retikulum endoplazmatyczne, aparat Golgiego.

Synapsy

Z ich pomocą komórki układu nerwowego są ze sobą połączone. Istnieją różne synapsy: akso-somatyczne, -dendrytyczne, -aksonalne (głównie typu hamującego). Emitują również energię elektryczną i chemiczną (te pierwsze rzadko są wykrywane w organizmie). W synapsach rozróżnia się części post- i presynaptyczne. Pierwsza zawiera błonę, w której obecne są wysoce specyficzne receptory białek (białek). Odpowiadają tylko niektórym mediatorom. Istnieje luka między częściami przed i postsynaptycznymi. Impuls nerwowy dociera do pierwszego i aktywuje specjalne bąbelki. Idą do membrany presynaptycznej i wchodzą w szczelinę. Stamtąd wpływają na postsynaptyczny receptor filmowy. Powoduje to jego depolaryzację, która z kolei jest przekazywana przez centralny proces następnej komórki nerwowej. W synapsie chemicznej informacja jest przekazywana tylko w jednym kierunku.

Rozwój

Układanie tkanki nerwowej następuje w trzecim tygodniu okresu embrionalnego. W tym czasie powstaje płyta. Z tego rozwijają się:

  • Oligodendrocyty.
  • Astrocyty.
  • Ependymocyty.
  • Macroglia.

W toku dalszej embriogenezy płytka nerwowa zamienia się w rurkę. W wewnętrznej warstwie jej ściany znajdują się elementy komory trzpienia. Mnożą się i przemieszczają na zewnątrz. W tym obszarze niektóre komórki nadal się dzielą. W efekcie dzielą się na gąbczaste (składniki mikrogleju), glioblasty i neuroblasty. Z tego ostatniego powstają komórki nerwowe. W ściance rury są 3 warstwy:

  • Wewnętrzne (wyściółka).
  • Średni (płaszcz przeciwdeszczowy).
  • Zewnętrzny (marginalny) - reprezentowany przez biały rdzeń.

Po 20-24 tygodniach w części czaszkowej rurki zaczynają tworzyć się bąbelki, które są źródłem powstawania mózgu. Pozostałe sekcje służą do rozwoju rdzenia kręgowego. Komórki zaangażowane w tworzenie grzebienia odchodzą od krawędzi koryta nerwowego. Znajduje się między ektodermą a rurką. Płytki zwojowe powstają z tych samych komórek, które stanowią podstawę dla mielocytów (elementy barwnikowe skóry), obwodowych węzłów nerwowych, melanocytów powłokowych, elementów układu APUD.

Klasyfikacja

Neurony dzielą się na typy w zależności od rodzaju mediatora (mediatora impulsu przewodzącego) wydzielanego na zakończeniach aksonu. Może to być cholina, adrenalina itp. Z lokalizacji w ośrodkowym układzie nerwowym mogą odnosić się do neuronów somatycznych lub wegetatywnych. Rozróżnij postrzeganie komórek (aferentnych) i przesyłanie sygnałów zwrotnych (eferentnych) w odpowiedzi na stymulację. Pomiędzy nimi mogą znajdować się interneurony odpowiedzialne za wymianę informacji w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. W zależności od rodzaju odpowiedzi komórki mogą hamować pobudzenie lub odwrotnie, zwiększać je.

Ze względu na stan gotowości wyróżnia się je: „milczące”, które zaczynają działać (przekazywać impuls) tylko w obecności pewnego rodzaju podrażnienia oraz tła, które są stale monitorowane (ciągłe generowanie sygnałów). W zależności od rodzaju informacji odbieranych z czujników zmienia się również struktura neuronu. Pod tym względem klasyfikuje się je jako bimodalne, o stosunkowo prostej odpowiedzi na stymulację (dwa powiązane ze sobą typy odczuć: zastrzyk i - w rezultacie - ból oraz polimodalne. Jest to bardziej złożona struktura - neurony polimodalne (odpowiedź specyficzna i niejednoznaczna).

Co to są połączenia neuronowe

W tłumaczeniu z języka greckiego neuron lub tak zwany neuron oznacza „włókno”, „nerw”. Neuron to specyficzna struktura w naszym ciele odpowiedzialna za przekazywanie wszelkich informacji w jego wnętrzu, w życiu codziennym nazywana jest komórką nerwową..

Neurony działają za pomocą sygnałów elektrycznych i pomagają mózgowi przetwarzać przychodzące informacje w celu dalszej koordynacji działań ciała.

Komórki te są częścią składową ludzkiego układu nerwowego, której celem jest zbieranie wszystkich sygnałów pochodzących z zewnątrz lub z własnego ciała i decydowanie o potrzebie takiego lub innego działania. To neurony pomagają poradzić sobie z tym zadaniem..

Każdy z neuronów ma połączenie z ogromną liczbą tych samych komórek, tworzy się rodzaj „sieci”, którą nazywamy siecią neuronową. Dzięki temu połączeniu w organizmie przekazywane są impulsy elektryczne i chemiczne, doprowadzając cały układ nerwowy do stanu spoczynku lub odwrotnie, pobudzenia.

Na przykład dana osoba staje w obliczu jakiegoś znaczącego wydarzenia. Występuje impuls elektrochemiczny (impuls) neuronów, prowadzący do wzbudzenia nierównomiernego układu. Serce człowieka zaczyna bić szybciej, ręce pocą się lub pojawiają się inne reakcje fizjologiczne.

Urodziliśmy się z określoną liczbą neuronów, ale połączenia między nimi nie zostały jeszcze utworzone. Sieć neuronowa jest budowana stopniowo w wyniku impulsów pochodzących z zewnątrz. Nowe szoki tworzą nowe ścieżki neuronowe, to wzdłuż nich podobne informacje będą przebiegać przez całe życie. Mózg postrzega indywidualne doświadczenie każdej osoby i reaguje na nie. Na przykład dziecko chwyciło rozgrzane żelazko i odciągnęło jego rękę. Więc miał nowe połączenie neuronowe..

Dziecko w wieku dwóch lat buduje stabilną sieć neuronową. Co zaskakujące, od tego wieku komórki, które nie są używane, zaczynają słabnąć. Ale to w żaden sposób nie utrudnia rozwoju inteligencji. Wręcz przeciwnie, dziecko uczy się świata poprzez już ustanowione połączenia neuronowe i nie analizuje bezcelowo wszystkiego dookoła..

Nawet taki dzieciak ma praktyczne doświadczenie, które pozwala mu odciąć niepotrzebne działania i dążyć do pożytecznych. Dlatego np. Tak trudno jest odstawić dziecko od karmienia piersią - stworzył on silny neuronalny związek między aplikacją na mleko matki a przyjemnością, bezpieczeństwem, spokojem.

Uczenie się nowych doświadczeń przez całe życie prowadzi do obumierania niepotrzebnych połączeń neuronowych i tworzenia nowych, przydatnych. Ten proces optymalizuje mózg w najbardziej efektywny dla nas sposób. Na przykład ludzie mieszkający w gorących krajach uczą się żyć w określonym klimacie, podczas gdy mieszkańcy północy potrzebują zupełnie innego doświadczenia, aby przeżyć..

składniki

W systemie jest 5-10 razy więcej gliocytów niż komórek nerwowych. Pełnią różne funkcje: podtrzymującą, ochronną, troficzną, zrębową, wydalniczą, odsysającą. Ponadto gliocyty mają zdolność proliferacji. Ependymocyty charakteryzują się pryzmatycznym kształtem. Stanowią pierwszą warstwę, wyściełając jamy mózgowe i centralny rdzeń kręgowy. Komórki biorą udział w produkcji płynu mózgowo-rdzeniowego i mają zdolność jego wchłaniania. Podstawowa część ependymocytów ma stożkowaty ścięty kształt. Zmienia się w długi, cienki proces, który przenika do rdzenia. Na swojej powierzchni tworzy glejową błonę graniczną. Astrocyty są reprezentowane przez komórki wielogałęziowe. Oni są:

  • Protoplazmatyczny. Znajdują się w szarym rdzeniu. Elementy te wyróżnia obecność licznych krótkich gałęzi, szerokich zakończeń. Niektóre z nich otaczają naczynia włosowate i biorą udział w tworzeniu bariery krew-mózg. Inne procesy są kierowane do ciał nerwowych i przenoszą przez nie składniki odżywcze z krwi. Zapewniają również ochronę i izolują synapsy.
  • Włóknisty (włóknisty). Te komórki znajdują się w istocie białej. Ich końce są słabo rozgałęzione, długie i cienkie. Na końcach mają rozgałęzienia i tworzą się błony graniczne..

Oliodendrocyty to małe elementy z krótkimi rozgałęziającymi się ogonkami zlokalizowanymi wokół neuronów i ich zakończeń. Tworzą błonę glejową. Za jego pośrednictwem przekazywane są impulsy. Na obrzeżach komórki te nazywane są płaszczem (lemmocytami). Mikroglej jest częścią systemu makrofagów. Jest prezentowany w postaci małych mobilnych komórek z niskorozgałęzionymi krótkimi procesami. Elementy zawierają lekki rdzeń. Mogą tworzyć się z monocytów krwi. Microglia przywraca strukturę uszkodzonej komórki nerwowej.

Neuroglia

Neurony nie są zdolne do podziału, dlatego argumentowano, że komórki nerwowe nie mogą zostać przywrócone. Dlatego należy je chronić ze szczególną troską. Neuroglia jest odpowiedzialny za główną funkcję niani. Znajduje się między włóknami nerwowymi.

Te małe komórki oddzielają neurony od siebie, utrzymują je na miejscu. Mają długą listę funkcji. Dzięki neuroglia zachowany jest stały system ustalonych połączeń, zapewniona jest lokalizacja, odżywianie i odbudowa neuronów, uwalniane są poszczególne mediatory, a obce genetycznie ulegają fagocytizacji.

W ten sposób neuroglia spełnia szereg funkcji:

  1. wsparcie;
  2. rozgraniczenie;
  3. regeneracyjny;
  4. troficzny;
  5. wydzielniczy;
  6. ochronny itp..

W ośrodkowym układzie nerwowym neurony tworzą szarą materię, a poza mózgiem gromadzą się w specjalnych połączeniach, węzłach - zwojach. Dendryty i aksony tworzą istotę białą. Na obrzeżach to dzięki tym procesom budowane są włókna, z których zbudowane są nerwy..

Struktura neuronu

Osocze
błona otacza komórkę nerwową.
Składa się z białka i lipidów
komponenty znalezione w
stan ciekłokrystaliczny (model
membrana mozaikowa): dwuwarstwowa
Błona jest tworzona przez tworzące się lipidy
matryca, w której częściowo lub całkowicie
zanurzone kompleksy białkowe.
Błona plazmatyczna reguluje
metabolizm między komórką a jej otoczeniem,
a także służy jako podstawa strukturalna
aktywność elektryczna.

Jądro jest oddzielone
z cytoplazmy z dwiema błonami, jedną
z których sąsiaduje z jądrem, a drugi do
cytoplazma. Oba zbiegają się miejscami,
tworząc pory w otoczce jądrowej, które służą
do transportu substancji między jądrem a
cytoplazma. Podstawowe elementy sterujące
różnicowanie neuronu do jego finału
kształt, który może być bardzo złożony
i określa charakter międzykomórkowy
znajomości. Jądro neuronu zwykle zawiera
jąderko.

Postać: 1. Struktura
neuron (zmodyfikowany przez):

1 - ciało (sum), 2 -
dendryt, 3 - akson, 4 - zakończenie aksonalne,
5 - rdzeń,

6 - jąderko, 7 -
błona plazmatyczna, 8 - synapsa, 9 -
rybosomy,

10 - szorstki
(ziarnisty) endoplazmatyczny
retikulum,

11 - substancja
Nissl, 12 - mitochondria, 13 - ziarnisty
retikulum endoplazmatyczne, 14 -
mikrotubule i neurofilamenty,

15
- utworzyła się otoczka mielinowa
komórki Schwanna

Produkują rybosomy
elementy aparatu molekularnego do
większość funkcji komórkowych:
enzymy, białka nośnikowe, receptory,
przetworniki kurczliwe i podtrzymujące
pierwiastki, białka błon. Część rybosomów
jest w cytoplazmie w stanie wolnym
stan, druga część jest dołączona
do rozległej błony wewnątrzkomórkowej
system, który jest kontynuacją
powłoka rdzenia i rozbieżne w całym
sum w postaci membran, kanałów, cystern
i pęcherzyki (szorstkie endoplazmatyczne
retikulum). W neuronach w pobliżu jądra
tworzy się charakterystyczny klaster
szorstka endoplazmatyczna
retikulum (substancja Nissla),
miejsce intensywnej syntezy
wiewiórka.

Aparat Golgiego
- system spłaszczonych woreczków, lub
zbiorniki - posiada wewnętrzne, formujące,
boczne i zewnętrzne, podkreślające. Z
pączek ostatnich pęcherzyków,
tworzenie granulek wydzielniczych. Funkcjonować
aparat Golgiego w komórkach składa się z
przechowywanie, koncentracja i pakowanie
białka wydzielnicze. W neuronach on
reprezentowane przez mniejsze klastry
zbiorniki i jego funkcja jest mniej jasna.

Lizosomy to struktury zamknięte w błonie, a nie
o stałej postaci, - formie
wewnętrzny układ pokarmowy. Mieć
formują się dorośli w neuronach
i gromadzą lipofuscynę
granulki pochodzące z lizosomów. Z
są związane z procesami starzenia, oraz
także niektóre choroby.

Mitochondria
mają gładką zewnętrzną i składaną
błona wewnętrzna i są miejscem
synteza kwasu adenozynotrójfosforowego
(ATF) - główne źródło energii
dla procesów komórkowych - w cyklu
utlenianie glukozy (u kręgowców).
Większość komórek nerwowych jest pozbawiona
zdolność do magazynowania glikogenu (polimer
glukoza), co zwiększa ich uzależnienie
w stosunku do energii zawartej w
tlen we krwi i glukoza.

Włókienkowy
struktury: mikrotubule (średnica
20-30 nm), neurofilamenty (10 nm) i mikrofilamenty (5 nm). Mikrotubule
i neurofilamenty są zaangażowane w
transport wewnątrzkomórkowy różnych
substancje między ciałem komórki a odpadami
strzela. Mikrofilamentów jest mnóstwo
w rosnących procesach nerwowych i,
wydają się kontrolować ruchy
membrana i płynność podłoża
cytoplazma.

Synapsa - funkcjonalne połączenie neuronów,
przez które następuje transmisja
sygnały elektryczne między ogniwami, zapewnia kontakt szczelinowy
mechanizm komunikacji elektrycznej między
neurony (synapsa elektryczna).

Postać: 2. Struktura
kontakty synaptyczne:

i
- kontakt szczelinowy, b - chemiczny
synapsa (zmodyfikowana przez):

1 - connexon,
składający się z 6 podjednostek, 2 - zewnątrzkomórkowe
przestrzeń,

3 - synaptyczny
pęcherzyk, 4 - membrana presynaptyczna,
5 - synaptyczny

szczelina, 6 -
błona postsynaptyczna, 7 - mitochondria,
8 - mikrotubula,

Synapsa chemiczna różni się orientacją błon
kierunek od neuronu do neuronu
przejawia się w różnym stopniu
szczelność dwóch sąsiednich membran i
obecność grupy małych pęcherzyków w pobliżu szczeliny synaptycznej. Taki
struktura zapewnia transmisję sygnału
przez egzocytozę mediatora z
pęcherzyk.

Synapsy również
sklasyfikowane według tego, czy,
z czego są tworzone: akso-somatyczne,
akso-dendrytyczne, akso-aksonalne i
dendro-dendrytyczny.

Dendryty

Dendryty są podobnymi do drzew przedłużeniami na początku neuronów, które służą do zwiększenia powierzchni komórki. Wiele neuronów ma ich dużą liczbę (są też takie, które mają tylko jeden dendryt). Te małe wypustki odbierają informacje od innych neuronów i przekazują je jako impulsy do ciała neuronu (somy). Miejsce styku komórek nerwowych, przez które przekazywane są impulsy - drogą chemiczną lub elektryczną - nazywane jest synapsą.

Charakterystyka dendrytu:

  • Większość neuronów ma wiele dendrytów
  • Jednak niektóre neurony mogą mieć tylko jeden dendryt
  • Krótkie i mocno rozgałęzione
  • Uczestniczy w przekazywaniu informacji do ciała komórki

Soma, czyli ciało neuronu, to miejsce, w którym gromadzą się sygnały z dendrytów i są dalej przesyłane. Soma i jądro nie odgrywają aktywnej roli w przekazywaniu sygnałów nerwowych. Te dwie formacje służą raczej do utrzymania żywotnej aktywności komórki nerwowej i utrzymania jej sprawności. Temu samemu celowi służą mitochondria, które dostarczają komórkom energię, oraz aparat Golgiego, który usuwa produkty przemiany materii komórek poza błonę komórkową..

Kopiec Axona

Aksonalny wzgórek - część somy, od której odchodzi akson - kontroluje przekazywanie impulsów przez neuron. Gdy całkowity poziom sygnału przekracza wartość progową kopca, wysyła impuls (znany jako potencjał czynnościowy) w dół aksonu do innej komórki nerwowej..

Axon

Akson to wydłużony proces neuronu, który jest odpowiedzialny za przekazywanie sygnału z jednej komórki do drugiej. Im większy akson, tym szybciej przekazuje informacje. Niektóre aksony są pokryte specjalną substancją (mieliną), która działa jak izolator. Aksony pokryte mieliną są w stanie znacznie szybciej przekazywać informacje.

Charakterystyka aksonów:

  • Większość neuronów ma tylko jeden akson
  • Uczestniczy w przekazywaniu informacji z ciała komórki
  • Może mieć osłonkę mielinową lub nie

Gałęzie terminala

Na końcu aksonu znajdują się końcowe gałęzie - formacje odpowiedzialne za przekazywanie sygnałów do innych neuronów. Synapsy znajdują się na końcu odgałęzień terminala. W nich specjalne biologicznie aktywne chemikalia - neuroprzekaźniki służą do przekazywania sygnału do innych komórek nerwowych.

Tagi: mózg, neuron, układ nerwowy, struktura

Mieć coś do powiedzenia? Zostaw komentarz !:

Wynik

Fizjologia człowieka uderza w swoją spójność. Mózg stał się największym wytworem ewolucji. Jeśli wyobrażamy sobie organizm w postaci harmonijnego systemu, to neurony są przewodami, przez które sygnał przechodzi z mózgu iz powrotem. Ich liczba jest ogromna, tworzą w naszym organizmie wyjątkową sieć. W każdej sekundzie przechodzą przez niego tysiące sygnałów. To niesamowity system, który pozwala nie tylko funkcjonować organizmowi, ale także kontaktować się ze światem zewnętrznym..

Bez neuronów organizm po prostu nie może istnieć, dlatego warto stale dbać o stan swojego układu nerwowego

Ważne jest, aby dobrze się odżywiać, unikać przepracowania, stresu, leczyć choroby na czas